Στον κόσμο της ποπ κουλτούρας, τα εμπορικά κέντρα φιλοξενούν τρεις κύριες ομάδες: ζωντανοί νεκροί, έφηβοι που μάχονται εναντίον τεράτων από το Stranger Things και έφηβοι σε μουσικά βίντεο της Avril Lavigne. Ο Davy από το Stupid Never Dies είναι κάπως και τα τρία ταυτόχρονα: ένας νεαρός που φοράει φούτερ και έχει αποστατήσει από την ζωντανή νεκροζώντανη μάζα, προσπαθώντας να σώσει τη ζωή της – και να κερδίσει την καρδιά – της cheerleader που του αρέσει. Παρόλο που δεν έχουν μιλήσει ποτέ, καθώς βρίσκεται σε κατάσταση κρυογονικής κατάστασης σε μια κατάψυξη ενός καταστήματος παγωτού.
Συνοπτικά: ήταν ένα αγόρι (πριν πεθάνει και αναστηθεί), αυτή ήταν ένα κορίτσι (πριν υποβληθεί σε μεταμόρφωση της Disney). Μπορώ να το κάνω πιο προφανές;
Μεγάλωσα κατά την εποχή του Xbox 360, όταν αυτό το στυλ παιχνιδιού, ελαφρώς παράξενο αλλά και διασκεδαστικό, ήταν στα καλύτερά του, και οι υπηρεσίες ενοικίασης DVD διευκόλυναν την προσπάθεια να τα δοκιμάσεις όλα. Το Stupid Never Dies είναι ακριβώς το είδος παιχνιδιού που θα είχα παίξει για τρεις ώρες πριν το επιστρέψω στην Lovefilm για να μπορέσω να αποκτήσω το Binary Domain ή το Bionic Commando. – Κριτικός Alex Spencer
Αυτή η ατμόσφαιρα του pop-punk της δεκαετίας του ’00 διαπερνά κάθε πτυχή του Stupid Never Dies, από την ενδυμασία του Davy με φούτερ και καπέλο μέχρι το θεματικό τραγούδι του παιχνιδιού (που είναι αρκετά ωραίο), το οποίο έχει και μουσικό βίντεο που μπορείς να παρακολουθήσεις από το μενού εκκίνησης. Το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι η αισθητική του κολλάζ. Κάθε σκηνή, συλλεκτικό αντικείμενο και κομμάτι διεπαφής είναι γεμάτο από γραφές με μαρκαδόρο, αυτοκόλλητα και εικόνες που φαίνεται να έχουν κοπεί από περιοδικό, σαν ένα μείγμα οπτικών ερεθισμάτων που χτυπούν τα μάτια.
Όσον αφορά το εμπορικό κέντρο; Στο Stupid Never Dies είναι ένα κεντρικό σημείο τύπου House Of Hades, με πλήθος φιλικών προσώπων – που περιλαμβάνουν έναν λυκόχονδρο, έναν γαργώλο σε καρότσι αγορών, και την παραπάνω παγωμένη κοπέλα – όλα περιμένοντας τον Davy να επιστρέψει από τις περιπέτειές του ώστε να του πουλήσουν αναβαθμίσεις. Όπως και στο Hades, μόλις ολοκληρώσεις τις διαχειριστικές σου υποχρεώσεις, είναι ώρα να κατευθυνθείς στον κάτω κόσμο για να δεις πόσο βαθιά μπορείς να φτάσεις αυτή τη φορά. Σε αντίθεση με το Hades, ο τρόπος εισόδου είναι μέσω της αποχέτευσης.
Γίνε ανόητος
Η GPTRACK50 ιδρύθηκε από τον veteran παραγωγό της Capcom Hiroyuki Kobayashi και το Stupid Never Dies, το ντεμπούτο του στούντιο, είναι βασικά ένα μίγμα από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Το μέγιστο punk στυλ και η αγάπη για το χιούμορ τουαλέτας θυμίζουν τη συνεργασία του Kobayashi με τον Suda51 στο Killer7. Μόλις μπεις στο μπουντρούμι, η μάχη συνδυάζει την αεροπορική δράση και την αξιολόγηση συνδυασμών του Devil May Cry με τις γελοίες ορδές εχθρών που βρίσκονται στο Sengoku Basara.
Ωστόσο, το Stupid Never Dies δεν περιορίζεται μόνο σε μια tribute εμφάνιση, καθώς προσθέτει μερικές νέες ιδέες στο μείγμα. Και, με τον κλασικό τρόπο της Capcom, ένα ολόκληρο νέο λεξιλόγιο όρων για να τις συνοδεύει. Υπάρχουν οι Davy Burst, Stupid Parries, Heat Attacks, Instant Skills, Style Eat, Metaphitic Miasma Layers… σε αυτό το σημείο, παραδέχομαι ότι αντλώ ονόματα από τον οδηγό συμβουλών του παιχνιδιού απλώς για να κάνω ένα σημείο. Αλλά ας μεταφράσουμε τα σημαντικά.
Το Stupid Parry, για παράδειγμα. Αυτό είναι ένα action game που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 2020 και έτσι η συμπερίληψη ενός parry είναι ουσιαστικά υποχρεωτική, αλλά αυτή είναι μια ασυνήθιστη προσέγγιση στην ιδέα. Ονομάζεται ‘Stupid’ για κάποιο λόγο: ο Davy επιτίθεται με φόρα και είναι εγγυημένο ότι θα υποστεί ζημιά, ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα να αποκρούσει. Αν συνδεθεί, όμως, θα μειώσει τη ζημιά που θα είχε υποστεί ο Davy και θα την μετατρέψει σε chip damage που μπορεί να ανακτηθεί αργότερα.
Επιπλέον, αν αποκρούσεις σε μια χρυσή λάμψη Heat Attack, θα ενεργοποιήσεις ένα ‘Stupid Impact’. Αυτό θα παραλύσει τον επιτιθέμενό σου και θα εκθέσει τον φωτεινό πυρήνα του ώστε ο Davy να κάνει αυτό που ξέρουν καλύτερα οι ζωντανοί νεκροί: να δαγκώσει τα έντερά τους.
Έτσι, μπορείς να αντισταθμίσεις όλη αυτή τη ζημιά που παίρνεις εθελοντικά, αλλά είναι και ο τρόπος για να αξιοποιήσεις το καθοριστικό χαρακτηριστικό του παιχνιδιού, το Style Eat. Ο Davy δεν είναι μόνο ένας έφηβος ζωντανός νεκρός κυνηγός τεράτων, αλλά και μια μορφή νεκρού Kirby.
Φαγητό που έχει φαγωθεί
Για κάθε πυρήνα που δαγκώνεις, θα κλέψεις μια ικανότητα από το θύμα σου. Αν πρόκειται για ένα κοινό τέρας, όπως μια από τις ορδές σκελετών και σαύρων, αυτό θα είναι μια ικανότητα μίας χρήσης Instant Skill που εκτοξεύει μια έκρηξη από κόκαλα ή γρατσουνιές από νύχια σαύρας. Αρκετά χρήσιμο, αν και όχι ιδιαίτερα ενθουσιώδες.
Αλλά αν μόλις έχεις δαγκώσει έναν από τους ελίτ – έναν λυκάνθρωπο, έναν βαμπίρ ή, γιατί όχι, μια νεράιδα – τότε θα εκτελέσεις μια μεταμόρφωση Style Eat. Ο Davy μπορεί να αλλάξει μορφή σε αυτήν ή τουλάχιστον μια εκδοχή της με ένα καπέλο μπέιζμπολ. (Οι σχεδιασμοί χαρακτήρων για αυτές τις μεταμορφώσεις είναι πραγματικά απολαυστικοί και ίσως ο καλύτερος λόγος για να προχωρήσεις στο παιχνίδι μέσω του Style Eat.)
Έτσι, με ένα πάτημα του D-Pad, μπορείς τώρα να μεταμορφωθείς σε λυκάνθρωπο, ικανό να πηδάει μέσα από το μπουντρούμι στα τέσσερα, να επιτίθεται με γρήγορες γρατσουνιές νυχιών και – κλασικά, αυτό το λυκανθρώπινο πράγμα – να κάνεις backflip από τους τοίχους για να φτάσεις σε ψηλά σημεία. Επιπλέον, αποκτάς μια τυχαία ‘Style Skill’, που προέρχεται από μια δεξαμενή πιθανών δυνάμεων.
Συμπεριλαμβανομένης της προεπιλεγμένης ζωντανής νεκρής κατάστασης, υπάρχουν 11 Styles διαθέσιμα, καθένα με το δικό του σετ κινήσεων και στυλ παιχνιδιού, και επιλογή πέντε πιθανών ειδικών ικανοτήτων για την ενίσχυσή τους. Ο νεκρομάντης λυκός, για παράδειγμα, μπορεί να καλέσει σκελετούς να πολεμήσουν εκ μέρους σου. Οι ικανότητες του περιλαμβάνουν μια τεράστια κίνηση δρεπανιού, την αφαίρεση υγείας από τους σκελετούς σου για να ενισχύσει τη ζημιά του και μια που μετατρέπει εσένα και τους οστέινους συμμάχους σου σε περιστρεφόμενους τροχούς που πλήττουν οτιδήποτε αγγίζουν.
Αυτή είναι μια αξιοσημείωτη ποικιλία, αλλά είναι επίσης πολλά για οποιονδήποτε προγραμματιστή να αναλάβει, πόσο μάλλον για έναν τόσο μικρό όπως η GPTRACK50. Δεν είναι όλα τα Styles εδώ ισοδύναμα, και είναι δύσκολο να μην καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι το στούντιο ίσως έχει – εεμ – δαγκώσει περισσότερο από ό,τι μπορεί να καταπιεί.
Χαρακτηριστικά πλασμάτων
Ενώ η μεταμόρφωση σε λυκάνθρωπο κάνει τον Davy πιο ευέλικτο, αυτό είναι πολύ περισσότερο η εξαίρεση παρά ο κανόνας. Οι περισσότεροι είναι πραγματικά αργοί και άγαρμποι, κάτι που έχει νόημα για μια τεράστια μορφή όπως ο γολέμ ή ο κύκλωπας, αλλά λιγότερο για το αιωρούμενο φως ή τη νεράιδα. Εν τω μεταξύ, το στυλ των μερφολκ σου επιτρέπει να κολυμπάς κάτω από το νερό όπως ένας από τους Inklings του Splatoon, αλλά μόνο για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά. Μετά πρέπει να περιφέρεσαι στη ξηρά σαν να σε ενοχλούν οι Speedos, περιμένοντας να ολοκληρωθεί η αργή επαναφόρτιση της μπάρας κολύμβησης.
Η διάσχιση δεν αποτελεί μεγάλο μέρος του Stupid Never Dies, ωστόσο: είναι απλώς ο τρόπος για να μετακινηθείς από μια αρένα μάχης στην επόμενη. Έτσι, το πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πόσα από αυτά τα Styles φαίνονται αναποτελεσματικά στη μάχη.
Μείνοντας με τους μερφολκ για μια στιγμή, προορίζεσαι να παραμείνεις υπογείως και κοντά στο θήραμα πριν ξεπηδήσεις για μια ισχυρή ανύψωση. Καλό στη θεωρία, αλλά όχι ιδιαίτερα πρακτικό όταν χρειάζεται να δαγκώσεις μέσα από εχθρούς κατά δεκάδες. Μια παρόμοια ιστορία ισχύει και για τη χιονισμένη νεράιδα, η οποία γίνεται πιο ισχυρή για κάθε εχθρό που παγώνει, και για το αιωρούμενο φως, το οποίο μπορεί να αυτοπυρποληθεί για να βλάψει οποιονδήποτε το αγγίξει. Δεν υπάρχει έλλειψη φιλοδοξίας στο σχεδιασμό αυτών των μεταμορφώσεων, αλλά αυτό συχνά υπονομεύεται από την εκτέλεσή τους.
Αυτό το πρόβλημα επηρεάζει σχεδόν κάθε μέρος της μάχης στο Stupid Never Dies. Δεν είναι μόνο ότι οι χτυπήματα στερούνται της αίσθησης σύνδεσης που κάνει τις μάχες του Devil May Cry να ακτινοβολούν – αυτό θα ήταν μια υπερβολικά αυστηρή πρόκληση για αυτό το παιχνίδι, ακόμα και λαμβάνοντας υπόψη την κοινή κληρονομιά τους – αλλά ότι, συχνά, δεν συνδέονται καθόλου. Δεν υπάρχει στόχευση κλειδώματος, κάτι που είναι λογικό δεδομένων των ποσοτήτων εχθρών που το παιχνίδι ρίχνει πάνω σου, αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς ποτέ να βασιστείς στο ότι το χτύπημά σου θα προσγειωθεί εκεί που θέλεις.
Οι αντίπαλοί σου φαίνεται να υποφέρουν από τα ίδια ζητήματα. Συχνά θα στέκονται γύρω αδρανείς για δευτερόλεπτα, προτού επιτεθούν με μια ισχυρή κίνηση που σε χτυπά από μακριά. Και αν αυτό αρχικά ακούγεται σαν ευλογία, θυμήσου τον ζωτικής σημασίας ρόλο του Stupid Parry στον κύκλο της μάχης. Υπάρχει πολύς κυνηγητός πίσω από τις Heat Attacks, προσπαθώντας να βρεθώ μπροστά τους ώστε να μπορέσω να ευθυγραμμίσω μια Style Eat – και ελπίζοντας ότι δεν θα περάσει απλώς δίπλα από το θύμα και να δαγκώσει τον αέρα.
Εν τω μεταξύ, πάντα υπάρχει ένα χρονόμετρο πίσω σου. Υπάρχει χρονικό όριο για το πόσο χρόνο μπορείς να περάσεις στο μπουντρούμι πριν το παιχνίδι… καλά, δεν σε σκοτώνει αμέσως, αλλά μειώνει τον Davy τόσο πολύ που, ειλικρινά, θα ήθελες να το έκανε.
Έτσι, με όλα αυτά στο μυαλό, γιατί να ασχοληθείς με τις λεπτομέρειες οποιουδήποτε Style που σε αφήνει να περιμένεις σε επαναφόρτιση για μια κίνηση που μπορεί απλά να αποτύχει, όταν είναι πολύ πιο γρήγορο να κόψεις τον δρόμο σου μέσα από τις ορδές με την ταχύτητα του λυκάνθρωπου;
Και έτσι, αυτός είναι ο τρόπος που καταλήγω να παίζω το Stupid Never Dies. Εξαρτώμαι από τα ίδια δύο ή τρία Styles (τον λυκάνθρωπο, τον λυκό, τον βαμπίρ αν χρειαστεί), χτυπώντας το Stupid Parry για όλα όσα αξίζει και απλά ελπίζοντας για το καλύτερο. Περιστασιακά, θα ενεργοποιήσω και το Go Nuts Mode, το οποίο σε κάνει – παραθέτοντας το μενού απευθείας – “δυνατό όσο η σκατά”, απλώς για να περάσω πιο γρήγορα από επαναλαμβανόμενα τμήματα.
Νιώθω άσχημα που απορρίπτω τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του παιχνιδιού, αλλά, ειλικρινά, είναι απαραίτητες για μια λειτουργική εμπειρία. Και όσο περισσότερο παίζω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η ευχέρεια στη μάχη δεν είναι πραγματικά ο καθοριστικός παράγοντας στην επιτυχία ή αποτυχία. Αυτό είναι πρώτα και κύρια ένα παιχνίδι για αναβάθμιση: κάθε προσπάθεια στο μπουντρούμι αυξάνει την ποσότητα XP που συλλέγεται, έτσι ώστε στην εκατοστή σου προσπάθεια να μπορείς να κάνεις 20 αναβαθμίσεις μέσα στο πρώτο λεπτό.
Είναι ένα RPG σε ταχύτητα γρηγορότερα, με τους αριθμούς να ανεβαίνουν συνεχώς. Και όσο μεγαλύτερος είναι αυτός ο αριθμός από το επόμενο επίπεδο που εισέρχεσαι, θα είναι εύκολο. Δοκιμάζοντας να ξεπεράσεις το επίπεδο που σου έχει ανατεθεί, όμως, θα βρεις τον εαυτό σου να χτυπάει έναν τοίχο από τούβλα.
Η αναβάθμιση με αυτή την τρελή ταχύτητα, με οπτικά εφέ που εκδηλώνονται κάθε φορά, έχει μια ικανοποιητική αίσθηση στον κύκλο ντοπαμίνης. Αυτό καθιστά αρκετά εύκολο το να επενδύσει κανείς χρόνο σε αυτές τις εκδρομές στο μπουντρούμι. Αλλά για όλο το χρώμα, και τις ωραίες οπτικές λεπτομέρειες, και το εντυπωσιακό soundtrack, ανακαλύπτω ότι παίζω το Stupid Never Dies με το μυαλό μου μόνο μισά engaged, χωρίς πραγματικά να νιώθω τίποτα. Για ώρες συνεχώς, είμαι εξίσου ζωντανός νεκρός όπως ο Davy.
Το Stupid Never Dies αξιολογήθηκε σε PC, με έναν κωδικό που παρέχεται από τον εκδότη.