Η έννοια της υπερβολικής απόλαυσης με έχει γοητεύσει πάντα. Η επιθυμία για αίσθηση είναι πρωτόγονη και ο πολιτισμός έχει δημιουργήσει πολλά για να την ενισχύσει, από τη γαστρονομία μέχρι τα VR παιχνίδια. Αυτή η βαθιά ανθρώπινη αναζήτηση είναι κεντρικό στοιχείο τόσο του Hellraiser: Revival του Clive Barker όσο και της αγαπημένης μου φράξιας από το Warhammer 40,000.
Αναζητητές συγκινήσεων
Το νέο παιχνίδι τρόμου της Saber Interactive εξερευνά τη αίσθηση από την αρχή, ξεκινώντας με μια σεξουαλική σκηνή που έχει BDSM επιρροές, προτού μας συστήσει τον εμβληματικό Hell Priest Pinhead και την ομάδα των Cenobites, οι οποίοι διαμελίζουν τον σύντροφο του πρωταγωνιστή, τον Sunny. Η βία είναι φρικτή, αλλά ο αποδέκτης δεν φαίνεται να διαμαρτύρεται, ακόμη και αν ο πρωταγωνιστής μας, ο Aidan, το κάνει.
Ο Aidan σύντομα βρίσκει τον εαυτό του ελεύθερο από ένα κατάστημα βασανιστηρίων πριν φτάσει σε ένα σεξ κλαμπ, και οι δύο ανήκουν σε μια αίρεση που λατρεύει τους Cenobites και ονομάζεται Scarlet Church. Καθώς ο ήρωάς μας ετοιμάζεται να αφήσει αυτόν τον κόσμο πίσω, η αποσπασμένη φωνή του Sunny καλεί τον Aidan πίσω στο όνομα της απελευθέρωσής της. Εδώ, αρχίζω να βλέπω συνδέσεις με το Warhammer 40K.
Συνδέσεις με το Warhammer 40K
Η λεγεώνα των Emperor’s Children είναι μια ομάδα Space Marines – ενισχυμένων ανθρώπων που έχουν γίνει πλήρεις αναζητητές συγκινήσεων στο όνομα του θεού του Χάους Slaanesh, κυνηγώντας τη χαρά και την αίσθηση πάνω από όλα, και οι ρίζες τους μπορεί να ακούγονται οικείες.
Οι υπερφυσικοί στρατιώτες βρέθηκαν σε έναν ναό ηδονισμού, περιτριγυρισμένοι από πλάσματα γνωστά ως Laer, υπό την επήρεια έκστασης, όταν ένα σιρηνικό τραγούδι κάλεσε τις καρδιές τους. Όπως και ο Aidan, αντέδρασαν με βία ως φυσικό ένστικτο, ενώ ο ψίθυρος στα αυτιά τους τους οδηγούσε περαιτέρω σε έναν δρόμο που ξεπερνούσε την κατανόησή τους.
Μπαίνοντας στο Λαβύρινθο του Hellraiser: Revival, ο Aidan θα μπορούσε εύκολα να είναι ένας από τους Emperor’s Children. Οι άλλες κοσμικές εικόνες μπροστά μου είναι τρομακτικές αλλά και ελκυστικές. Οι εχθροί ντυμένοι με δέρμα που επιτίθενται όταν διακόπτω την απόλαυσή τους αντιδρούν όπως θα έκαναν οι Laer, χρησιμοποιώντας τη βία ως μηχανισμό άμυνας και ως αγωγό προς την αίσθηση.
Ακόμη και πίσω στον ανθρώπινο κόσμο, το σπίτι της Scarlet Church φαίνεται να έχει ξεπηδήσει από τις σελίδες του σκοτεινού σύμπαντος του Warhammer 40,000. Διαμελισμένα σώματα κρέμονται από τις οροφές και ζωγραφισμένοι καμβάδες στέκονται περήφανα πάνω σε καβαλέτα, ταιριάζοντας με την εικονογραφία από το μυθιστόρημα Horus Heresy, Fulgrim, και το διαστημόπλοιο των Emperor’s Children που διαθέτει παρόμοια επίπεδα βίας και τέχνης. Ακόμη και βλέπουμε ένα προφανώς υψηλόβαθμο μέλος της αίρεσης του Revival να εκτελεί μια μορφή χειρουργικής επέμβασης σε έναν ζωντανό άνθρωπο, όπως είναι διάσημος ο χαρακτήρας Fabius Bile των Emperor’s Children.
Είναι αδύνατο για μένα να εμβαθύνω στο Hellraiser χωρίς να σκέφτομαι το Warhammer. Τόσο οι Cenobites όσο και οι λάτρες του Slaanesh αντιπροσωπεύουν μια εμμονή που τους έχει οδηγήσει πέρα από τα αποδεκτά όρια της κοινωνίας, και το αποτέλεσμα είναι όσο τρομακτικό όσο και μεθυστικό. Γυρνώ τις γωνίες του κόσμου του Revival με την ίδια προσεκτική περιέργεια που γυρίζω τις σελίδες του Fulgrim, μαγεμένος από τις εικόνες που έχουν να μου δείξουν και οι δύο ιστορίες.
Η κριτική του Clive Barker’s Hellraiser: Revival: “Η επιστροφή του Pinhead είναι ένδοξη – αυτή είναι μια αληθινή ερωτική επιστολή στις αρχικές ταινίες”