Το Phantom Blade Zero δεν είναι ένα Soulslike. Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο πράγμα που θα σας πω, καθώς χρειάζεται να αποβάλετε οποιεσδήποτε τέτοιες προλήψεις για να εκτιμήσετε πλήρως τι είναι (και τι δεν είναι). Η περίπλοκη μάχη και η εχθρική γη προέρχονται από παραδόσεις αφηγήσεων wuxia, και έναν υπερφυσικό κόσμο πολεμικών τεχνών που μπορεί να ανιχνευθεί πίσω στο πρώτο παιχνίδι του σκηνοθέτη, Rainblood: Town of Death. Ενώ το “πολύ, πολύ καλό” δεν είναι ένα είδος, είναι σίγουρα μια ακριβής περιγραφή αυτού του παιχνιδιού.
Μετά από τα γεγονότα ενός προλόγου που δεν μπορώ να σας αποκαλύψω, ο ήρωάς μας Soul έχει μόνο 66 ημέρες ζωής. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει ένας περιορισμός χρόνου όπως στο Dead Rising – ο χρόνος εντός του παιχνιδιού περνά μόνο μετά από συγκεκριμένα σημεία της ιστορίας – αλλά σημαίνει ότι όποιος νιώθει ιδιαίτερα γενναίος μπορεί να επιλέξει μια σκληρή δυσκολία που διαγράφει την πρόοδό σας μετά από 66 θανάτους. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει την απώλεια δεκάδων ωρών παιχνιδιού, οπότε αν επιλέξετε αυτό, να είστε προετοιμασμένοι.
Έχοντας ήδη αξιολογήσει το Nioh 3, Beast of Reincarnation, και το Onimusha: Way of the Sword φέτος, ήμουν έτοιμος για μια ακόμη περιπέτεια με σπαθιά. Χρησιμοποιώντας έναν κωδικό από τον εκδότη, πέρασα δεκάδες ώρες παλεύοντας μέσα στον κόσμο του Phantom Blade Zero, διαπιστώνοντας ότι μου προσέφερε μια εμπειρία που κατάφερε σχεδόν να ξεπεράσει όλες τις προηγούμενες. Μην μου μιλάτε για τα Memory Flowers. – Αξιολογητής Λουκ Κεμπ
Ο προγραμματιστής S-Game είναι πρόθυμος να γιορτάσει αυτό που ονομάζει “kungfupunk” αισθητική. Είναι μια κατάλληλη φράση. Καθώς εξερευνώ τον Phantom Realm, συναντώ νέους ανθρώπους και τους κομματιάζω, βρίσκω χαρακτήρες και τοποθεσίες που συνδυάζουν υπο subtly τη φύση, τον υπερφυσικό τρόμο, την κινεζική ιστορία και μυθολογία, και μια υπόνοια του σύγχρονου κόσμου. Πολεμάω ανώνυμους πολεμιστές με σπαθιά, φαντάσματα που παίζουν πίπες, παραμορφωμένες φρικτές μορφές που δεν μπορούν ποτέ να μπερδευτούν με ανθρώπους, και πολλά άλλα. Όλα αυτά σε τοποθεσίες που περιλαμβάνουν βράχους, μια λίμνη, πεδία, χωριά, σπηλιές και μια πολυτελή έπαυλη.
Phantom Hiddelston
Η μάχη βρίσκεται στην καρδιά του παιχνιδιού. Και τι μάχη! Κάθε φορά που ξεκινώ μια μάχη – πράγμα που συμβαίνει συχνά – είναι με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Κάθε σύγκρουση είναι ένας θανατηφόρος χορός ανάμεσα στον αντίπαλό μου και εμένα, και οι δύο φαίνονται σαν ειδικοί στην τέχνη. Μαζί, δημιουργούμε κομψά υφαντά από μπλοκαρίσματα, χτυπήματα, αποκρούσεις, επιθέσεις, αποφυγές και βίαιες, θεαματικές επιθέσεις. Αποφύγετε την πατάτα κουμπιών (που συνήθως θα σας τιμωρήσει ούτως ή άλλως), και το Phantom Blade Zero προσφέρει αυτό το σπάνιο πράγμα: μάχη που φαίνεται τόσο καλή όσο και αισθάνεται.
Οπτικά, η μάχη οφείλει πολλά στη δέσμευση της S-Game για motion capture, συμπεριλαμβανομένων αρκετών πολεμιστών. Ο θρύλος του Χονγκ Κονγκ, Ντόνι Γεν (τον οποίο μπορεί να γνωρίζετε από τη σειρά Ip Man, ή ως Caine στο John Wick: Chapter 4) έχει πιστωθεί ως Δημιουργικός Σύμβουλος και συμμετείχε και ο ίδιος σε κάποιο motion capture. Δεν είναι μόνο ασταμάτητη μάχη, καθώς οι εχθροί (ιδιαίτερα κάποιοι από τους πιο δύσκολους αρχηγούς) θα σας παρακολουθήσουν ή θα περιμένουν να πλησιάσετε πριν επιτεθούν.
Αφαιρώντας τα εντυπωσιακά οπτικά στοιχεία, καταφέρνω να βρω ένα από τα καλύτερα συστήματα μάχης που έχω συναντήσει εδώ και πολύ καιρό. Από τις πρώτες μάχες μέχρι τον τελικό αρχηγό, μερικές φορές σκέφτομαι ότι όλα λειτουργούν τόσο καλά. Ναι, υπάρχουν αποκρούσεις, ναι, υπάρχουν επιθέσεις με κόκκινη λάμψη που δεν μπορούν να αποκρουστούν, και ναι, τα όπλα αναβαθμίζονται. Αλλά δεν μοιάζει με τίποτα άλλο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αποκρούω μια σειρά επιθέσεων από έναν αρχηγό, αλλά μπορώ ακόμα να χτυπήσω μερικές φορές πριν τελειώσει. Αν αποτύχω σε μια αποκρούση ή μια αποφυγή, τιμωρούμαι στυγνά. Την επόμενη φορά, απλώς… μένω εκτός εμβέλειας και μετά επιτίθεμαι με γεμάτες γροθιές εκδίκησης. Πολύ συχνά σε άλλα παιχνίδια, αυτό δεν είναι καν επιλογή.
Υπάρχουν επίσης τα όπλα, ένα ακόμα δείγμα ιδιοφυίας. Υπάρχουν συνολικά 30 κανονικά, τα περισσότερα από τα οποία είναι εντελώς χαμένα στον εκτενή κόσμο. Κάθε ένα από αυτά έχει κάποιο μοναδικό χαρακτηριστικό και αποκτά ακόμη περισσότερα καθώς αναβαθμίζεται (εξοπλίζετε δύο όπλα ταυτόχρονα, εναλλάσσοντας τα που γεμίζουν άμεσα το Sha-Chi που εξαντλήθηκε από μπλοκαρίσματα και ισχυρές επιθέσεις). Ένα πρώιμο όπλο που χρησιμοποιώ για πάνω από δώδεκα ώρες προκαλεί αιμορραγία σε ανθρώπινους εχθρούς, ενώ ένα άλλο έρχεται με μια κανάτα αλκοόλ για να προκαλέσει καταστάσεις “Tipsy” και “Drunk” (μην πίνετε και ρίχνετε ζάρια, παιδιά). Κάποια είναι εξαιρετικά στην καταστροφή ασπίδων, άλλα μπορούν να αντεπίσουν επιθέσεις εχθρών, και κανένα δεν είναι αντάξιο οποιουδήποτε άλλου.
Υπάρχουν επίσης πολλές Phantom Edges για να βρείτε και να χρησιμοποιήσετε, περιορισμένης χρήσης όπλα που μπορεί να κάνουν οτιδήποτε από το να χτυπήσουν εχθρούς από απόσταση έως το να καλέσουν προσωρινά σφενδόνες στη πλευρά σας. Ορισμένα τροφοδοτούν τη μικρή πινελιά του Metroidvania στην εμπειρία, καθώς μπορούν (χωρίς κόστος) να χρησιμοποιηθούν για να διασχίσουν ή να ανοίξουν νέες διαδρομές στον κόσμο. Σε σπάνιες περιπτώσεις, αυτό θα είναι υποχρεωτικό για να προχωρήσετε στην ιστορία, αλλά συνήθως, απλώς μου επιτρέπει να ικανοποιήσω την περιέργειά μου για μια προηγουμένως απρόσιτη περιοχή.
Η εύρεση του πού να χρησιμοποιήσω τα νέα μου όπλα που σπάνε μπλοκαρίσματα είναι εύκολη και απλή, καθώς οι σχετικές περιοχές σημειώνονται αυτόματα στον χάρτη και αποκτούν έναν ευχάριστο πράσινο τόνο όταν έχετε την αντίστοιχη Phantom Edge. Στην πραγματικότητα, παρά την προκλητική μάχη, το Phantom Blade Zero κάνει πολλά για να διευκολύνει την πρόοδο σας. Οι σημείες αποθήκευσης/αναγέννησης τοποθετούνται (συνήθως) πολύ γενναιόδωρα, τα φάρμακα γεμίζουν κάθε φορά που επιστρέφετε στη ζωή, και – αυτό είναι σημαντικό, και μπορεί να αποδειχθεί σημείο διαφωνίας για μερικούς – οι εχθροί σχεδόν ποτέ δεν αναγεννιούνται. Όπως είπα, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτό δεν είναι ένα Soulslike.
Παρά το γεγονός ότι το Phantom Blade Zero έχει έναν τεράστιο χάρτη με πολλές περιοχές, δεν φαίνεται σωστό να το ονομάσουμε open world. Για ένα πράγμα, είναι σχεδιασμένο σφιχτά και έχει γρήγορη ροή, με σχεδόν κανένα χαμένο χώρο. Κάθε φορά που ανακαλύπτω μια νέα περιοχή ή αποφασίζω να απομακρυνθώ από τον προφανή δρόμο, υπάρχει πάντα κάτι να βρω (συνήθως περιλαμβάνοντας κάτι ή αρκετά πράγματα που θέλουν να με σκοτώσουν).
Η κύρια ιστορία με οδηγεί μπροστά, χωρίς να κάνω γύρους στην ίδια περιοχή ή τακτικές υποχώρησης σε παλιούς δρόμους. Παρ’ όλα αυτά, η εξερεύνηση είναι ακαταμάχητη για μένα, και έχω την συνήθεια να περιπλανιέμαι σε διαδρομές που οδηγούν μακριά από τον επόμενο στόχο μου. Τακτικά επιβραβεύομαι γι’ αυτό. Υπάρχει κάποια παραδοσιακή “μαζέψτε τέσσερα X για να αυξήσετε το Y”, και εκτός από αυτό, όσο περισσότερα εξερευνώ, τόσο περισσότερα υλικά αναβάθμισης όπλων βρίσκω. Βρίσκω επίσης πολλούς κρυφούς αρχηγούς με αυτόν τον τρόπο, αποκτώντας ισχυρά όπλα που θα είχα χάσει αλλιώς. Η περιέργεια είναι, κυριολεκτικά, καλή για την ψυχή μου.
Η μάχη μου φαίνεται φανταστική, η εξερεύνηση ελκυστική, και η αφήγηση… ασυνεπής. Υπάρχει αρκετή αφήγηση. Υπάρχει διάλογος εντός του παιχνιδιού, παραδοσιακές σκηνές και μερικές πιο πειραματικές προσεγγίσεις που επαινώ θερμά. Υπάρχουν επίσης φαινομενικά εκατοντάδες σημειώματα διάσπαρτα παντού, που δεν μου αρέσουν και τόσο. Συνήθως είμαι ευτυχής να διαβάζω κείμενα εντός του παιχνιδιού, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά κομμάτια εδώ, ειδικά για ένα παιχνίδι δράσης. Γρήγορα υιοθετώ τη συνήθεια να τα μαζεύω και μετά να εξέρχομαι αμέσως από την οθόνη κειμένου.
Bloke Zero
Οι χειρότεροι παραβάτες, για μένα, είναι τα Memory Flowers. Αυτά περιέχουν μερικές από τις πιο κρίσιμες λεπτομέρειες της ιστορίας και είναι, επιπλέον, συνδεδεμένα με αυξήσεις HP και την απελευθέρωση ορισμένων από τις πιο ισχυρές ικανότητες χαρακτήρα. Κάθε φορά που αλληλεπιδρώ με ένα, ο Soul στέκεται απόλυτα ακίνητος, κοιτάζοντας ένα μπλε λουλούδι ενώ φωνές παίζουν στο κεφάλι του για λίγα λεπτά. Έχω την επιλογή να παραλείψω γραμμές τουλάχιστον, αλλά επιμένω πεισματικά να μην το κάνω. Δεν είναι αυτό που καταστρέφει λίγο τον σκοπό;
Η αφήγηση κυμαίνεται από την εξαιρετική στην αδύναμη, και αν και είναι κυρίως αρκετά απλή, ορισμένα από αυτά ξεφεύγουν από την αντίληψή μου. Είναι περισσότερο μια μικρή ενόχληση από οτιδήποτε άλλο, και έτσι λέει κάτι ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη κριτική μου για το παιχνίδι. Συναντώ μερικά σφάλματα – δύο μάχες αρχηγών με βλέπουν να κολλάω στο περιβάλλον, με αποτέλεσμα να δέχομαι αναπόφευκτο ζημιά που με κάνει να λέω πολύ άσχημες λέξεις – αλλά αυτά είναι σχετικά μικρά που μπορούν, και ελπίζω, να διορθωθούν είτε κατά την κυκλοφορία είτε σύντομα μετά.
Μετά από 30-35 ώρες, φτάνω στον τελικό αρχηγό και – τελικά – βγαίνω νικητής. Φυσικά και το κάνω. Κοιτάξτε πόσο έχω ενισχύσει τον Soul και τα όπλα του! Μετά από όλο αυτό το διάστημα, και με μια μεγάλη δόση καταδίωξης παράπλευρων αποστολών και ανακάλυψης μυστικών, ανταμείβομαι με αυτό που είναι πολύ καθοριστικά το Κακό Τέλος. Είναι απότομο και απογοητευτικό σε αρκετά επίπεδα. Παρ’ όλα αυτά, είμαι έκπληκτος που διαπιστώνω ότι δεν με απασχολεί και τόσο. Υπάρχει τόση πολλή περιοχή που έχω ακόμα να εξερευνήσω – συμπεριλαμβανομένης μιας ολόκληρης περιοχής – που βουτάω αμέσως πίσω μέσα, ανυπόμονος να δω τι θα βρω στη συνέχεια.
Ένα από τα πράγματα που βρίσκω είναι ότι μερικοί μυστικοί αρχηγοί που είναι κρίσιμοι για το Αληθινό Τέλος αντιπροσωπεύουν μια κατακόρυφη αύξηση δυσκολίας. Δεν είμαι σίγουρος πώς να το δω αυτό. Τα πήγαινα τόσο καλά μέχρι τότε! Αλλά στο τέλος, αποφασίζω ότι είμαι εντάξει με αυτό. Μετά από όλα, υπάρχει τόση πολλή ακόμη να δω και να κάνω, και δεν μπορώ να περιμένω να το δω και να το κάνω.
Το Phantom Blade Zero αξιολογήθηκε σε PC, με κωδικό που παρέχεται από τον εκδότη.