Στην αρχή του Clive Barker’s Hellraiser: Revival, καθώς προσπαθώ να διαφύγω από μια φυλακή βασανιστηρίων γεμάτη παραμορφωμένα θύματα με μόνο ένα ξύλινο κομμάτι για προστασία, ένας τεράστιος άντρας με σκληρό δέρμα πλησιάζει, αποκαλώντας με “βανίλια” καθώς αγνοεί τις επιθέσεις μου. Με έναν τρόπο, δεν έχει άδικο. Παρά το ότι η βίαιη περιπέτεια στην οποία εμπλέκεται ο Aiden Lynch είναι γεμάτη ακραία βία και ανησυχητικές εικόνες, ο πυρήνας της μάχης είναι μάλλον απλός. Οι εχθροί δέχονται χτυπήματα μέχρι να καταρρεύσουν και τα όπλα που παίρνω αργότερα μοιάζουν με παιδικά παιχνίδια.
Στη συνέχεια, επιστρέφω στην Genesis Configuration, το μυστηριώδες κουτί που με οδήγησε στην απαγωγή (μετά την εμφάνιση της κοπέλας μου, Sunny, μέσω μιας αδύνατης πύλης στο υπνοδωμάτιό μας κατά τη διάρκεια της επαφής), και ο μηχανισμός που είναι το Hellraiser: Revival αρχίζει να ανασχηματίζεται, να μετακινείται και να τοποθετείται στη θέση του.
Είμαι θαυμαστής του Clive Barker ως συγγραφέα και των αρχικών ταινιών Hellraiser, αλλά δεν μου άρεσε το πώς ο Pinhead μετατράπηκε σε σφαγέα αργότερα. Αγαπώ τα παιχνίδια τρόμου όπως τα Resident Evil και Silent Hill, αλλά συνήθως αποφεύγω πιο βίαιες επιλογές όπως το Outlast. Μέσα σε 8.5 ώρες, με μια έκδοση PC που παρέχεται από τον εκδότη, έχω επανασυνδεθεί με τον Hell Priest ξανά. – Κριτικός Oscar Taylor-Kent
Μοναδικές εικόνες
Με τον Cenobite Hell Priest ‘Pinhead’ (φωνητικά από τον αρχικό ηθοποιό Doug Bradley) και τις περιπέτειες της ομάδας του στον κόσμο του πόνου να λειτουργούν ως μια μυστηριώδης τρίτη δύναμη, και με θέματα που περιστρέφονται γύρω από την αλαζονεία των ανθρώπων και τις υπερβάσεις χωρίς να δαιμονοποιούν τις φαντασιώσεις, το Revival είναι πιστό στο πνεύμα της νουβέλας του Clive Barker, The Hellbound Heart, και των αρχικών ταινιών Hellraiser. Αποφεύγοντας τις συνεχίσεις που κυκλοφόρησαν απευθείας σε βίντεο που μετέτρεψαν τους Cenobites σε απλούς σφαγείς, είναι υπέροχο να βλέπουμε την πολυπλοκότητα και την λεπτομέρεια των βασανιστικών μηχανισμών τους να επιστρέφουν. Αυτό δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό παιχνίδι Hellraiser, αλλά μια σπουδαία συνέχεια του Hellraiser σε οποιοδήποτε μέσο.
Ωστόσο, δεν μπορείς να το αποφύγεις – το Hellraiser: Revival είναι ακόμα ένα παιχνίδι δράσης με θέμα τον τρόμο που πρέπει να οδηγήσει τον Aiden μέσα από μια σειρά δωματίων γεμάτα αίμα. Παρ’ όλα αυτά, μια αυξανόμενη ποικιλία παιχνιδιών, από το να εκτοξεύεις φλόγες προς τους εχθρούς ή να πετάς μεταλλικές πριόνες για να αποκεφαλίσεις αντιπάλους Gravity Gun-style, κρατά την δράση ενδιαφέρουσα. Υπάρχει μια βρώμικη ατμόσφαιρα παρόμοια με το Condemned: Criminal Origins και έμφαση στη μάχη σώμα με σώμα. Αν μια Xbox 360 έτριζε με την μπλε ηλεκτρική ενέργεια που σηματοδοτεί την επίσκεψη ενός Cenobite, αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα.
Ενώ οι μάχες θα μπορούσαν να έχουν περισσότερη επιρροή και οι κινήσεις τελειώματος είναι κάπως περιορισμένες, υπάρχουν ακόμα στιγμές που εντυπωσιάζουν, είτε πρόκειται για το κόψιμο ενός άκρου ενός ανθρώπινου εχθρού και την αρχή αιμορραγίας του πριν καταρρεύσει αμέσως, είτε για την αλλαγή σε ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ για να χτυπήσω την πανοπλία και να εκθέσω τη σάρκα για ζημιά. Οι τελικές υπερφυσικές απειλές, οι σέρνοντες Unworthy, προσφέρουν επίσης αποκατάσταση υγείας, παρόμοια με το Doom, αν πλησιάσεις αρκετά για να τους τελειώσεις με τον κύβο Genesis μόλις τους αναγκάσεις να σωριαστούν.
Η βία στη μάχη είναι ένα πράγμα – ποιος δεν έχει κόψει άκρα σε παιχνίδι πριν; – ακόμα κι αν η περιστασιακή ευκαιρία να χρησιμοποιήσεις τις εμβληματικές αλυσίδες του Hellraiser είναι μια καινοτομία. Ωστόσο, το Hellraiser: Revival ανεβαίνει σε άλλο επίπεδο στην αισθητική και τις σκηνές κοπής. Αυτό είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο γυμνά παιχνίδια που έχω παίξει, με σκηνές που κυμαίνονται από αποκοπή δέρματος μέχρι σχίσιμο σωμάτων και ανατριχιαστικά γλυπτά σάρκας. Ένας κύριος αντίπαλος έχει στοιχεία του Sander Cohen από το Bioshock, αλλά εδώ η καλλιτεχνία του σάρκας του είναι πραγματικά αποκρουστική να παρακολουθείς.
Πολλές στιγμές είναι άμεσες αναφορές στις αρχικές ταινίες Hellraiser επίσης, αν και ίσως έχουν μεγαλύτερη επιρροή, καθώς εδώ, εντελώς ψηφιακά, δεν υπάρχει θολή γραμμή μεταξύ του πραγματικού και του πρακτικού εφέ. Το Hellraiser: Revival έχει πολλά νέα θέαματα να σου δείξει επίσης. Είναι σχεδόν αποστολή του παιχνιδιού να διασφαλίσει ότι θα βρεις κάτι ανατριχιαστικό. (Αποφεύγω να δείξω πολλά στις εικόνες εδώ).
Αφού πολέμησα μέσα από το υπόγειο αυτού του cult, λύνοντας περίεργους γρίφους για να προχωρήσω, βγήκα σε ένα ανθηρό νυχτερινό κέντρο σεξ που χρησιμεύει ως πρόσοψη της οργάνωσης. Οι κανονικοί επισκέπτες του κλαμπ εδώ είναι αθώοι, απλά ψάχνουν ένα μέρος για να περάσουν καλά, ενώ οι οπαδοί του Cenobite cult είναι ουσιαστικά ψεύτες που χρησιμοποιούν την πρόφαση του BDSM για να εκμεταλλευτούν τους ευάλωτους, οι οποίοι καλύπτουν το σεξ κλαμπ τους με θετικές, προσηλωμένες αφίσες μέχρι να εισέλθουν στην VIP περιοχή και αντικαθίστανται από πανό που επαινέουν τον προφήτη τους.
Όπως πάντα με το Hellraiser, η κακία έχει ενταθεί στο 11, αλλά υπάρχει αλήθεια στο πώς το Hellraiser: Revival αντιμετωπίζει την υποκουλτούρα από την οποία προέρχονται τα θέματα του, και πώς οι κακοί μπορούν να κρύψουν την εγωιστική τους κακοποίηση πίσω από ρητορική. Να είσαι τυχερός αν δεν έχεις συναντήσει κάποιον σαν αυτόν.
Ευτυχώς, ο Pinhead έχει εξίσου λίγος χρόνο για το cult όσο και ο Aiden – αν και περισσότερο από βαρετή αδιαφορία που οι ηγέτες του νομίζουν ότι μπορούν να ανταγωνιστούν τους Cenobites – στέλνοντάς σε σε μια πορεία σύγκρουσης για να τους εξαλείψεις με αντάλλαγμα χάρη από το λαβύρινθο του Leviathan.
Ενώ, ως παιχνίδι που βασίζεται σε σκηνές μάχης, η εστίαση είναι συχνά στο να επιβάλλεις ειρωνική τιμωρία στους δράστες της κακοποίησης, υπάρχουν κάποιες εκπληκτικές στιγμές γλυκύτητας. Μια πρώιμη, σύντομη σκηνή έχει τον Aiden να μιλάει ανοιχτά για τα όρια συναίνεσης με έναν πελάτη στο κλαμπ καθώς ψάχνει για μια κάρτα κλειδώματος. Ομοίως, στην αποστολή του να αναστήσει την Sunny από το Hell-like Labyrinth, ο Pinhead τονίζει στον Aiden ότι εκείνη μπήκε στη διάσταση του πόνου από τη δική της ελεύθερη βούληση και ότι, αν αναστηθεί, έχει εξίσου την ελευθερία να αφήσει ξανά τον Aiden αν το επιθυμεί.
Δαίμονες για κάποιους
Εξερευνώντας τη βάση του cult για στοιχεία και ανακαλύπτοντας το Labyrinth και τις εφιαλτικές του αντανακλάσεις στην πραγματικότητα, το Hellraiser: Revival εξερευνά αποτελεσματικά την αντικειμενοποίηση, τον έλεγχο και τη συναίνεση στις σχέσεις με περισσότερη υπευθυνότητα από ό,τι θα ονειρευόταν πολλοί άλλοι τίτλοι. Παρά τις σοκαριστικές βίαιες εικόνες του, το Hellraiser: Revival μπορεί επίσης να είναι θεματικά ώριμο. Είναι ξεκάθαρο ότι η Saber Interactive κατανοεί πραγματικά τι κάνει τις αρχικές εισόδους του Hellraiser να ξεχωρίζουν από τον ανταγωνισμό τρόμου. Η ιστορία έχει εργαστεί συνεργατικά με τον δημιουργό του Hellraiser, Clive Barker, και αυτό φαίνεται. Σε αυτό το σημείο, αυτή είναι μια πολύ καλύτερη αναγέννηση των Cenobites από την εντυπωσιακή αλλά επιφανειακή επανεκκίνηση του Hellraiser του 2022, που σκηνοθέτησε ο Brucker.
Αυτή η αίσθηση σκοπού βοηθά να γίνει η βία που γεμίζει την έδρα του cult να φαίνεται περισσότερο από απλή σοκαριστική αξία – αν και στο Hellraiser το σοκ είναι μέρος του νοήματος. Η εξερεύνηση πιο πυκνών, ζωντανών περιβαλλόντων είναι όπου το Hellraiser: Revival λάμπει, όπως το να ψάχνεις σε ένα εργαστήριο παρανοϊκού καλλιτέχνη (και περιστασιακά να χτυπάς εχθρούς που προέρχονται από Iron Maidens), ή να παρακολουθείς ένα εισιτήριο για να αποκτήσεις πρόσβαση σε ένα peep show. Οι παράκαμψεις μέσα από αποχετεύσεις και δάση είναι λιγότερο ενδιαφέρουσες, ωστόσο, ευτυχώς, δεν παραμένουν πολύ.
Μεταξύ των επιθέσεων σε αυτές τις τοποθεσίες, ο Aiden βρίσκει τον εαυτό του περιστασιακά να επισκέπτεται το βασίλειο του Labyrinth από το οποίο προέρχονται οι Cenobites. Γεμάτο από στενές, κλειστοφοβικές σήραγγες και έξυπνη χρήση γρήγορων φορτίσεων για να δημιουργήσει αδύνατη γεωμετρία και ψεύτικα αδιέξοδα, αυτές οι εξορμήσεις αισθάνονται πιστές στις ταινίες – ιδιαίτερα στο Hellraiser 2 – ενώ κάνουν και δημιουργική χρήση του ψηφιακού μέσου.
Καμία μάχη δεν συμβαίνει ποτέ στο Labyrinth, αλλά υπάρχει κίνδυνος. Σκηνές όπου ο Chatterer – το πλάσμα που σπρώχνει τα δόντια του και είναι με αποκομμένο στόμα – σε κυνηγά περπατώντας απειλητικά προς εσένα και τηλεμεταφέροντας γύρω είναι ωραίες και αγχωτικές χωρίς να είναι πολύ απαιτητικές, η ελαφρά αύξηση της πίεσης ενισχύει την αποπροσανατολιστική αίσθηση του λαβυρίνθου με εξαιρετικό αποτέλεσμα. Το να γλιστρήσεις κάτω από τις θανάσιμες αλυσίδες του διαδρόμου για να ξεφύγεις είναι χιουμοριστικά παρόμοιο με την παντοδυναμία του Call of Duty, και δεν αργεί να αρχίσω να χρησιμοποιώ τις ικανότητες μου εκτός του Labyrinth για να εντυπωσιάσω τους εχθρούς που κρατούν καραμπίνες στον πραγματικό κόσμο.
Εδώ υπάρχουν επίσης ελαφριές γρίφοι, αλλά ευτυχώς δεν είναι παρεμβατικοί. Όταν αποκαλύπτεται ότι η Genesis Configuration μπορεί να μετακινεί πλατφόρμες από απόσταση και να μεταφέρει φωτιά ανάμεσα σε κηροπήγια, ανησύχησα ότι αυτά θα παρεμπόδιζαν – το τελευταίο πράγμα που θέλω είναι ο Pinhead να με διδάσκει για περιβαλλοντικούς γρίφους – αλλά δεν εμφανίζονται πολύ συχνά.
Ευέλικτο όπως πρέπει να είναι το καλό τρόμο, το Hellraiser: Revival μου πήρε λίγο λιγότερο από 9 ώρες για να το ολοκληρώσω, και ποτέ δεν με κράτησε σε ένα μέρος για πολύ. Παρά μερικούς χάρτες και γρίφους με αριθμούς που δίνουν την εντύπωση χώρων τύπου Resident Evil, αυτό είναι πολύ πιο γραμμικό και κινείται γρήγορα, αλλάζοντας συνεχώς τους τύπους χώρων και τις ενέργειες που κάνεις, ακόμα κι αν η μάχη είναι πιο έντονη από όσο θα ήθελα, και περνώ λίγο παραπάνω χρόνο διαχειριζόμενος τον περιορισμένο χώρο αποθήκευσης μου μεταξύ σφαιρών και επιδέσμων.
Μόνο κατά τη διάρκεια κάποιων όχι και τόσο εντυπωσιακών boss battles και δύσκολων stealth τμημάτων αρχίζω να νιώθω ανήσυχος, αλλά ακόμη και αυτά είναι σπάνια. Ακόμα και βρίσκω τον εαυτό μου να επενδύει στην αφήγηση μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους (οι οποίοι περιλαμβάνουν ένα αναπόφευκτο, διαβολικό και απόλυτα εμβληματικό remix μουσικής που δεν θα αποκαλύψω εδώ αλλά με έκανε να επευφημώ δυνατά). Οι φίλοι μου που αγαπούν τα παιχνίδια τρόμου γνωρίζουν ότι αυτό είναι μια σπάνια απόλαυση, και είναι ένα παιχνίδι που ακόμα σκέφτομαι (pin)head ακόμα και τώρα.
Σπάνια διακριτικό, η ωμότητα του Hellraiser: Revival είναι πραγματικά σοκαριστική, αλλά αυτό που έχει μείνει περισσότερο από τις εικόνες των γλυπτών, παραμορφωμένων μυών είναι οι ιστορίες πίσω από αυτές. Για ένα παιχνίδι βασισμένο στο έργο του Clive Barker (σοβαρά, διαβάστε τα Books of Blood αν δεν το έχετε κάνει), αυτό είναι το σωστό μέρος για να προσγειωθείς. Αυτό είναι ένας πόνος που παραμένει.
Το Clive Barker’s Hellraiser: Revival αξιολογήθηκε σε PC, με κωδικό που παρέχεται από τον εκδότη.