Τα μάτια μου θολώνουν καθώς παλεύω με τον Μπακίρ για 13η φορά στο The Blood of Dawnwalker. Ο παρανοϊκός «Γenghis Khan» βάζει τα δάχτυλά του στα χείλη του. Δεν μπορώ να ακούσω το σφύριγμα καθώς καλεί πέντε πουλιά αίματος να πέσουν πάνω μου – πάντα βάζω τον ήχο σίγαση όταν χρειάζομαι να συγκεντρωθώ – αλλά έχω απομνημονεύσει τόσο καλά το μοτίβο επίθεσης του Μπακίρ που τώρα ονειρεύομαι γι’ αυτό.
Ένα πουλί πετάει προς εμένα, σαν βέλος από ένα αόρατο τόξο. Κάνω αριστερά την τελευταία στιγμή. Ένα άλλο ακολουθεί, κάνω δεξιά. Αριστερά, δεξιά, μετά πάλι αριστερά. Πατάω το δεξί κουμπί για να τηλεμεταφερθώ πίσω από τον Μπακίρ. Πατάω τους ώμους. Επαναλαμβάνω. Ξέρω πώς να κερδίσω αυτή τη μάχη. Μου πήρε τρεις ή τέσσερις αποτυχημένες προσπάθειες πριν την πρώτη μου νίκη, αλλά με 12 συνεχόμενες επιτυχίες τώρα, εξακολουθώ να τρέφω την ψευδαίσθηση ότι ίσως, απλώς ίσως, όλα θα λειτουργήσουν αυτή τη φορά. Διότι έτσι λειτουργούν τα σφάλματα στα βιντεοπαιχνίδια, σωστά;
Αποτυχία
Όπως όλα τα νευρωτικά παιδιά που εξελίσσονται σε τελειομανείς ενήλικες, έχω ένα πρόβλημα: είμαι καταραμένος με την πεποίθηση ότι είμαι ιδιαίτερος. Σέβομαι τις αποτυχίες των άλλων αλλά δεν μπορώ να ανεχτώ την αποτυχία στον εαυτό μου. Είμαι φτιαγμένος διαφορετικά και, ακόμη και όταν μου παρουσιάζονται αποδείξεις που αποδεικνύουν το αντίθετο, υψώνομαι πάνω από τις σφαίρες και τα βέλη της ανατρεπτικής (κακής) τύχης που πλήττουν τους άλλους.
Αυτό με ωφελεί όταν πρόκειται να πιέσω τον εαυτό μου να δουλέψει σκληρότερα. Αλλά είναι λιγότερο χρήσιμο όταν μου θολώνει την κρίση και με εμποδίζει να αποδεχτώ τις αντικειμενικές αλήθειες. Βλέπεις, το The Blood of Dawnwalker εξακολουθεί να έχει κάποια προβλήματα στη λειτουργία του στο PC και στο Xbox Series S, και το παιχνίδι μου καταρρέει αμέσως μετά από μια συγκεκριμένη μάχη με τον αρχηγό. Δεν έχει και αυτόματες αποθηκεύσεις, που σημαίνει ότι κάθε κατάρρευση με αναγκάζει να ξεκινώ τη μάχη από την αρχή.
Μια γρήγορη αναζήτηση στο Google αποκαλύπτει μια πιθανή αιτία – η μάχη με τον αρχηγό είναι διαβόητα γεμάτη σφάλματα. Πολλοί άλλοι αντιμετωπίζουν συχνές καταρρεύσεις καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, με τις μεταβάσεις μεταξύ σκηνών στο τέλος της μάχης με τον Μπακίρ στα Lunar Games να είναι ένα από τα πιο αναφερόμενα σημεία ενεργοποίησης για κρίσιμες αποτυχίες φόρτωσης shader. Αντί να περιμένω για τους προγραμματιστές να ρίξουν απλά μια ενημέρωση (ξέρεις, όπως θα έκανε ένας φυσιολογικός άνθρωπος), παίρνω το σφάλμα προσωπικά. Όχι, λέω, το παιχνίδι μου δεν έχει σφάλματα, και υπόσχομαι να συνεχίσω να χτυπώ αυτόν τον τοίχο μέχρι να πετύχω ή να γίνω μια έντονη κόκκινη κηλίδα πάνω του.
Συγκεντρώσου στο παιχνίδι
Η μάχη με τον Μπακίρ δεν είναι απαραίτητα η πιο δύσκολη στο παιχνίδι, αλλά έχει ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο επιθέσεων. Ευτυχώς, δεν είναι πολύ ποικιλόμορφη, περιλαμβάνοντας τρία καλά προγραμματισμένα ξόρκια, πολλούς γροθιές και αδιάσπαστους γύρους κλοτσιών, αλλά δεν βοηθάει το γεγονός ότι τον πολεμάς χωρίς τον συνήθη εξοπλισμό σου.
Αφού ανακηρύχτηκα νικητής των Lunar Games του Μπακίρ, ενώνω τις δυνάμεις μου μαζί του και τους υποστηρικτές του για ένα εορταστικό ποτό. Η ταυτότητά μου καλύπτεται από μια μάσκα από πεταλούδα, και έχω προσπαθήσει σκληρά στις δοκιμές να αποφύγω να αποκαλύψω τον εαυτό μου ως ο διαβόητος Dawnwalker, Κοέν από το Λάσλεα, σφαγέας των αδελφών του Μπακίρ. Όταν ο σαδιστικός Μογγόλος μου ζητά να αφαιρέσω τη μάσκα μου – είμαστε όλοι νικητές εδώ, άλλωστε – είμαι πολύ χαρούμενος να υποχωρήσω. Ω, ναι; Είναι ώρα για μάχη με τον αρχηγό.
Φυσικά, πρέπει πρώτα να εξοντώσω τους υποτακτικούς του Μπακίρ. Δεν μου προσφέρουν μεγάλη πρόκληση, ειδικά τώρα που μπορώ να χρησιμοποιήσω τις βαμπιρικές ικανότητές μου για να τους ξυρίσω τα πρόσωπα και να σπάσω τις μπάρες υγείας τους όπως φουσκάλες με το Blood Surge. Αν με χτυπήσουν, μπορώ ακόμη και να βυθιστώ στους νόστιμους λαιμούς τους για λίγο ανέβασμα. Αυτή τη φορά κάνω γρήγορη αποθήκευση αμέσως μετά την εξόντωση του τελευταίου υποτακτικού, λεηλατώντας το σώμα της για μερικές υγειονομικές potions. Ο μεγάλος μπήκε στη σκηνή και είμαι πλήρως προσηλωμένος.
Οι γροθιές και οι βαριές κλωτσιές του Μπακίρ είναι μόνο η αρχή; τηλεμεταφέρεται σε όλη την αρένα και χτυπά το έδαφος, στέλνοντας κυματιστές δονήσεις που μπορούν να με βλάψουν και να με καταστείλουν. Όπως και όλες οι άλλες κινήσεις του, το πρώτο ξόρκι του Μπακίρ έχει να κάνει με το χρονοδιάγραμμα. Στέλνει τέσσερις ή πέντε δονητικές κλονιστικές επιθέσεις, καθεμιά από τις οποίες μπορεί να αποφευχθεί εύκολα με ένα άλμα αριστερά, δεξιά ή ακόμη και πίσω. Υψώνει τα χέρια του για να απολαύσει την αποδοχή αόρατων θεατών, αφήνοντάς τον ανοιχτό για μένα να κάνω shadowstep πίσω του και να χτυπήσω το κουμπί επίθεσης. Έχω επίσης συγκεντρώσει αρκετές ικανότητες για να τον χτυπήσω με το Blood Surge. Το ξόρκι είναι πλήρως αναβαθμισμένο, αφαιρώντας ένα καλό κομμάτι από την μπάρα υγείας του με κάθε ρίψη.
Το επόμενο ξόρκι του είναι αυτό που ανέφερα νωρίτερα. Ο Μπακίρ σφυρίζει και καλεί ένα σμήνος πουλιών από αίμα, που αιωρούνται πάνω του σε ημικύκλιο πριν έρθουν προς το μέρος μου ένα-ένα. Και πάλι, η επίθεση είναι σαφώς υποδεικνυόμενη, αυτή τη φορά μέσω του Μπακίρ που υποχωρεί και σφυρίζει δυνατά, έτσι ώστε ό,τι χρειάζεται να κάνω είναι να χρονομετρήσω τις αποφυγές μου προσεκτικά όπως έκανα με την επίθεση του στο έδαφος.
Λαφύρα του πολέμου
Αλλά η μεγαλύτερη και πιο σκληρή κίνηση είναι επιφυλαγμένη μόλις σπάσω τα πρώτα δύο από τα τρία τμήματα υγείας του Μπακίρ. Τηλεμεταφέρεται προς εμένα αντί να απομακρυνθεί και κάνει άλλη μια επίθεση στο έδαφος – μερικές φορές με προειδοποίηση όπως “έλα εδώ”.
Αυτή είναι μια καταστροφική AOE – αν πιαστείς στην έκρηξη αίματος που περιβάλλει τον βάρβαρο, θα καταστείλεις αμέσως; έτοιμος για τον Μπακίρ να σε χτυπήσει μέχρι θανάτου.
Η άμεση θανάτωση είναι ένα ευαίσθητο θέμα για πολλούς. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη που γίνεται όλο και πιο άσχημη όσο περισσότερες φορές χάνεις σε αυτήν, κάτι που καταφέρνω να το κάνω μόνο μία φορά. Επαναφορτώνω τη γρήγορη αποθήκευση για να αποφύγω να πολεμήσω ξανά την παρέα του Μπακίρ. Τελικά, περνάω όλη την αναμέτρηση σχεδόν τέλεια, συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης μεγάλης απόστασης όταν ο Μπακίρ είναι στο τελευταίο του τμήμα υγείας, μέχρι που ο Μογγόλος τελικά πέφτει στα γόνατά του. Παρακολουθώ τη σκηνή, η ανακούφιση πλημμυρίζει το σώμα μου και επιλέγω να δαγκώσω τον Μπακίρ. Αλλά η νίκη μου είναι βραχύβια. Όχι νωρίτερα από το να πιω από τον μπογιάρ, η σκηνή προσπαθεί να μεταβεί σε μια συνομιλία τύπου Assassin’s Creed με τον αποθανόντα… Και ξαφνικά κοιτάζω την αρχική οθόνη του Xbox μου.
Πρέπει να είναι ένα τυχαίο γεγονός, οπότε προσπαθώ ξανά: νικώ τον Μπακίρ. Περνάω τις σκηνές. Καταρρέει ξανά. Το κάνω αυτό τέσσερις φορές ακόμη πριν πάω για ύπνο σε μια εκτυφλωτική οργή. Ξυπνάω τη νύχτα και επαναφορτώνω σε ένα προηγούμενο σημείο για να δω αν αυτή η συγκεκριμένη διαδρομή επιλογής έχει σφάλμα – χωρίς αποτέλεσμα. Αύριο, λέω στον εαυτό μου; θα προσπαθήσω ξανά αύριο. Φυσικά, η ίδια κατάρρευση συμβαίνει κάθε φορά που νικώ τον Μπακίρ.
Είχα θέσει στόχο να αποσυμφορηθώ από το παιχνίδι μου μέσω απόλυτης άρνησης – να πετύχω ή να πεθάνω κολλημένος στον αόρατο τοίχο που με κρατά μακριά από το τρόπαιο μου, σωστά; Λοιπόν, θεωρήστε με πλήρως κολλημένο. 13 νίκες και μετρώ, εδώ είναι το σημάδι σας να αποδεχθείτε ότι κάποια παιχνίδια είναι απλώς γεμάτα σφάλματα και δεν μπορούν να ξεπεραστούν με καθαρή θέληση και γρήγορες αντιδράσεις. Ούτε καν αν είσαι κι εσύ μια «Ειδική Μικρή Κοπέλα».