Το Dodo, το αεροπλάνο με τα κομμένα φτερά, που μπορεί να κλαπεί από το Διεθνές Αεροδρόμιο Francis, αποτυπώνει την ουσία της Rockstar Games το 2001. Αν και το Grand Theft Auto 3 στέκεται ως ένα αυτόνομο, σκοτεινό βιντεοπαιχνίδι που έχει επηρεάσει το είδος των εγκληματικών παιχνιδιών sandbox, φαίνεται να είναι κάπως ημιτελές, σαν να προσπαθούσε ο δημιουργός του να αγγίξει κάτι πέρα από τις δυνατότητές του. Το Dodo μπορεί να πετάξει σε αρκετά υψηλά επίπεδα, αλλά σύντομα φτάνει τα όρια του κινητήρα του και καταρρέει. Η πόλη του GTA 3 έχει μια ζωντανή και αντιδραστική αίσθηση, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει περιορισμένη, σαν να μην έχεις ποτέ πλήρη πρόσβαση στην πραγματικότητα που υπονοεί. Όταν κατά τύχη καταφέρεις να μπεις σε κάποιο από τα κτίρια της Liberty City, δεν υπάρχει κανείς ή τίποτα μέσα, και ολοκληρώνεις το παιχνίδι με την αίσθηση ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα που δεν έχεις εξερευνήσει.
Εξερεύνηση του Vice City
Στο GTA: Vice City, που κυκλοφόρησε μόλις 13 μήνες μετά το GTA 3, δεν περιορίζεσαι στο Dodo. Από την καμπίνα ενός ελικοπτέρου, ενός υδροπλάνου ή ενός πλήρως εξοπλισμένου Apache, μπορείς να πετάξεις ψηλά και ελεύθερα. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, η δυνατότητα της Rockstar να δημιουργεί εκτενή και εξερευνημένα 3D τοπία φαίνεται να έχει προοδεύσει εντυπωσιακά.
Επιπλέον, υπάρχουν σημαντικές μηχανικές προσθήκες. Στο Vice City, πέρα από το λιτό GTA 3, μπορείς να οδηγείς μοτοσικλέτες, να αγοράζεις ακίνητα, να αλλάζεις ρούχα και να ανακαλύπτεις μη επισημασμένες αποστολές, όπως η ληστεία ενός φαρμακείου ή ο ξυλοδαρμός μελών συμμορίας για να αποκτήσεις το χρηματικό μπόνους του ‘καλού πολίτη’.
Η ατμόσφαιρα του Vice City
Η ηλιόλουστη, γεμάτη ατμό και παστέλ γελοιογραφία του Μαϊάμι από τη Rockstar είναι ένα θέαμα που αξίζει να δεις. Μπορείς να εξερευνήσεις και τα εσωτερικά των κτιρίων. Μεταξύ του Malibu Club, του Pole Position, των εμπορικών κέντρων και των εστιατορίων Pizza Stack, αυτή η μητρόπολη της ανομίας είναι γεμάτη μέρη για να επισκεφτείς, NPCs να συναντήσεις και μικρές αλληλεπιδράσεις που βελτιώνουν την αίσθηση του κόσμου. Σήμερα, όλα αυτά τα θεωρούμε δεδομένα. Οι προσαρμόσιμοι χαρακτήρες και οι προαιρετικές δευτερεύουσες αποστολές έχουν γίνει αποδεκτά ως τα θεμέλια του είδους ανοιχτού κόσμου. Ωστόσο, το 2002 – ειδικά σε κονσόλα και εκτός του κόσμου της φαντασίας RPG – ένα παιχνίδι που είχε επενδυθεί τόσος κόπος για την οικοδόμηση ενός κόσμου, όπου μπορούσες απλώς να απολαύσεις την ατμόσφαιρα, φαινόταν ακόμη εξαιρετικό.
Δυόμισι δεκαετίες αργότερα, ορισμένες από τις αλλαγές μεταξύ του GTA 3 και του Vice City μπορεί να φαίνονται επιφανειακές ή ακόμη και γελοίες. Όπως μπορείς να γελάσεις με το μέγεθος των πρώτων κινητών τηλεφώνων ή να θυμηθείς τη ‘μαγεία’ του ασύρματου διαδικτύου, είναι αστείο να φανταστείς έναν κόσμο όπου η ικανότητα να σκύβεις ή να βγαίνεις από ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο, φαινόταν καινοτόμος. Το Vice City εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι συμβάσεις των 3D παιχνιδιών ανοιχτού κόσμου δεν είχαν ακόμη κωδικοποιηθεί, όταν η γλώσσα του υποείδους ήταν ανώριμη. Από αυτή τη σκοπιά, το όραμα της Rockstar φαίνεται κάπως επιπόλαιο, σαν να προσπαθεί να τρέξει πριν μάθει να περπατά. Στο Vice City δεν υπάρχουν κολύμπι, αναρρίχηση ή κίνηση ενώ σκύβεις, αλλά υπάρχουν φωνές διάσημων ηθοποιών, μια πλήρως αδειοδοτημένη μουσική υπόκρουση και μια αναγνωρίσιμη αναπαράσταση από το Scarface.
Η παρουσίαση και η εμπειρία του παιχνιδιού
Η Rockstar του 2002 φαίνεται να έχει δώσει μεγαλύτερη σημασία στην παρουσίαση παρά στην πρακτικότητα. Το στούντιο φαινόταν να διοχετεύει τη δημιουργική του ενέργεια σε επιφανειακούς στόχους, όπως η μίμηση ταινιών μεγάλου προϋπολογισμού, αντί να εστιάσει στην εμπειρία του παιχνιδιού. Πράγματι, η οδήγηση, η σκοποβολή και ο σχεδιασμός επιπέδων παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητα σε σχέση με το GTA 3. Ακόμη και αν γυρίσεις πίσω στο Grand Theft Auto του 1997, οι αποστολές περιλαμβάνουν πάντα οδήγηση, σκότωμα και επιστροφή, και αυτό είναι επίσης αυτό που κάνεις στο Vice City. Το παιχνίδι είναι εντυπωσιακό, και υπάρχουν πολλά για να εξερευνήσεις, αλλά μπορεί να θεωρηθεί περισσότερο ως μια προοδευτική εξέλιξη παρά ως μια πλήρης συνέχεια, κατανοητό αν σκεφτείς ότι αρχικά σχεδιάστηκε ως προσθήκη στο GTA 3.
Η μαγεία του Vice City – και των βιντεοπαιχνιδιών γενικά – βρίσκεται σε περισσότερα από τους μηχανισμούς ή τον σχεδιασμό αποστολών. Παρόλο που το Vice City μπορεί να έχει τη ίδια δομή με τα GTA 3, True Crime και Mafia, ξεχωρίζει λόγω της αισθητικής του προσέγγισης. Η βρώμικη, καπνισμένη και φθαρμένη ατμόσφαιρα της Liberty City αντικαθίσταται με ήλιο, ζωντάνια και μια πιο ελεύθερη ατμόσφαιρα.
Το τοπίο του Vice City είναι περισσότερα από μια πίστα αγώνων, καλώντας σε να θεωρήσεις τους πολίτες του ως κάτι περισσότερο από ψηφιακά παιχνίδια που μπορείς να καταστρέφεις. Αν και είναι ένα πιο ευρύ και βαθύτερο παιχνίδι από το GTA 3, παραμένει περιορισμένο. Στη δεύτερη μισή του παιχνιδιού, όταν μπορείς να αγοράσεις περιουσίες και εταιρείες, οι περισσότερες παρενθετικές αποστολές παραμένουν συνδεδεμένες με την κεντρική αφήγηση. Εξαρτάται από σένα ποιες επιχειρήσεις θέλεις να αποκτήσεις, αλλά όλα συνδέονται με τον κύριο στόχο του Tommy Vercetti να χτίσει την εγκληματική του αυτοκρατορία. Ακόμη και σήμερα, αυτός ο σχεδιασμός φαίνεται σπάνιος. Αν υπάρχει ένα κοινό πρόβλημα με τα sandbox και τα παιχνίδια ανοιχτού κόσμου, είναι ότι προσφέρουν πάρα πολλά σε ανούσιο περιεχόμενο, περιμένοντας να ενθουσιαστείς ολοκληρώνοντας βαρετές αποστολές. Ωστόσο, στο Vice City, έχεις μια λογική κατανόηση του γιατί ο χαρακτήρας σου ενεργεί όπως ενεργεί. Το αποτέλεσμα είναι ημιτελές και πρωτόγονο σε σύγκριση με παιχνίδια όπως το Cyberpunk 2077, αλλά στο Vice City φαίνεται ότι η Rockstar προσπαθεί να ενοποιήσει τον ελεύθερο ανοιχτό κόσμο με συνεκτική αφήγηση.
Αυτή η προσπάθεια – να φαίνεται το παιχνίδι ταυτόχρονα μεγάλο και κατανοητό, αντιδραστικό προς τον παίκτη αλλά καθοδηγούμενο από τους σχεδιαστές – αντικατοπτρίζεται στον χάρτη, όπου κάθε περιοχή έχει το δικό της χαρακτηριστικό: το Ammu-Nation, το ελικοδρόμιο στο Downtown, το πολυώροφο πάρκινγκ και τα ξενοδοχεία στην Ocean Beach, και το αεροδρόμιο κοντά στη Little Havana.
Η απεικόνιση του Μαϊάμι από τη Rockstar είναι πυκνή. Κάθε δρόμος περιέχει ένα σημείο ενδιαφέροντος, και οι αποστολές είναι σχεδιασμένες ώστε να επισκεφτείς κάθε περιοχή. Αυτό καθιστά το παιχνίδι να φαίνεται εξαιρετικά σύγχρονο. Εάν οι ανοιχτοί κόσμοι σήμερα αντιμετωπίζουν το πρόβλημα ότι υπάρχει πολύς χώρος με λίγα ελκυστικά πράγματα να κάνεις, η Rockstar από το 2002 εκτιμούσε την αξία των λεπτομερειών πάνω από το μέγεθος.
Είκοσι τέσσερα χρόνια πριν, η γοητεία του Vice City μπορεί να βρισκόταν στα νέα του οχήματα, τη μουσική της δεκαετίας του ’80 και την τεράστια ομάδα φωνών διάσημων ηθοποιών. Ένας από τους λόγους που το αγαπήσαμε ήταν επειδή φαινόταν ‘μεγαλύτερο’ από το GTA 3 και άλλα παιχνίδια της εποχής. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, και με το πλαίσιο δύο δεκαετιών γιγάντων sandbox, είναι ευχάριστο να παίζεις γιατί αισθάνεται τόσο εστιασμένο και περιεκτικό, και για κάθε ίντσα της εμπειρίας υπάρχει το ανιχνεύσιμο χέρι του δημιουργού του να μας καθοδηγεί.