Η Blizzard ανακοίνωσε απροσδόκητα κατά τη διάρκεια του BlizzCon 2026 ότι το Diablo 5 είναι επίσημα σε ανάπτυξη, με προγραμματισμένη ημερομηνία κυκλοφορίας το 2029, έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του Diablo 4. Παρόλο που φαίνεται να είναι μακριά, αυτός ο χρόνος μεταξύ των παιχνιδιών είναι πολύ μικρότερος σε σύγκριση με το παρελθόν. Το Diablo 3 κυκλοφόρησε 12 χρόνια μετά το Diablo 2, ενώ το Diablo 4 11 χρόνια μετά.
Πολλοί μπορεί να περίμεναν ότι αυτός ο περιορισμένος χρόνος ανάπτυξης θα οδηγούσε σε ένα sequel με μικρότερη κλίμακα από τα προηγούμενα. Ωστόσο, το Diablo 5 φαίνεται να είναι η μεγαλύτερη αλλαγή για τη σειρά μέχρι σήμερα, επιτρέποντας στους παίκτες να εξερευνήσουν έναν κόσμο που έχει καταστραφεί και υποδουλωθεί από τον ομότιτλό του. Αυτό είναι ιδιαίτερα θλιβερό, και πιστεύω ότι είναι ο μοναδικός τρόπος να τιμηθεί το αρχικό Diablo, ακριβώς στην 30η επέτειο του ARPG.
Τα λέμε στην Κόλαση
Με την εμβληματική εισαγωγική σκηνή του, που δείχνει μια κατεστραμμένη πόλη, πτώματα κρεμασμένα από ένα δέντρο και έναν κοράκο να τσιμπάει το μάτι ενός φρέσκου πτώματος, το Diablo του 1996 παραμένει ένα από τα πιο σκοτεινά παιχνίδια που έχω βιώσει ποτέ. Ο ήρωας, ντυμένος με βαριά πανοπλία, φαίνεται απελπισμένος από το σκοτάδι, και αυτή η αίσθηση της καταστροφής διαχέεται στον εξερευνητέο χάρτη. Μπαίνοντας στην πόλη του Tristram, ενημερώνεσαι ότι οι ‘σκοτεινοί ιππείς’ έχουν έρθει και έχουν καταστρέψει το χωριό σου, σκοτώνοντας ή υποδουλώνοντας όσους ήταν αρκετά γενναίοι να αντισταθούν στην υπεράσπιση της πατρίδας τους.
Ίσως ήμουν πολύ μικρός για να το έπαιξα ως παιδί στα τέλη της δεκαετίας του ’90, αλλά το Diablo άλλαξε τη ζωή μου. Κάθε μέρα για χρόνια, πήγαινα στο σπίτι ενός φίλου της γειτονιάς μου για να χρησιμοποιήσω τη σύνδεση στο διαδίκτυο και να παίξω Diablo, νιώθοντας σαν να μεταφερόμουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο.
Και κάπως έτσι ήταν. Το Diablo αποτέλεσε μια πύλη στον πρώτο μου κοινόχρηστο διαδικτυακό κόσμο βιντεοπαιχνιδιών. Θυμάμαι την μαγεία της ιδέας να παίζω ένα παιχνίδι με τυχαίους ξένους από άλλες χώρες, αντιμετωπίζοντας μπουντρούμια πριν κοιμηθώ με κάποιον που μόλις ξυπνούσε από την άλλη πλευρά του πλανήτη.
Έκανα στενούς φίλους που δεν θα συναντούσα ποτέ στη ζωή μου, προχωρούσα μέσα από κατακόρυφα στρώματα ολοένα και πιο ζοφερών τόπων και τελικά ανέπτυξα μια μακάβρια περιέργεια για την ακατάπαυστη φρίκη. Αυτό άνοιξε το δρόμο για να γίνω δημοσιογράφος βιντεοπαιχνιδιών που θα παρακολουθούσε από κοντά το BlizzCon και θα έβλεπα την αποκάλυψη του Diablo 5, χαμογελώντας με χαρά καθώς οι φλόγες κατέστρεφαν έναν οργισμένο δαίμονα στην οθόνη.
«Η Sanctuary έχει καταστραφεί και ο Diablo έχει νικήσει», δήλωσε ο ανώτερος διευθυντής παιχνιδιών Joe Shely, αναφερόμενος στην κεντρική θεματική του Diablo 5. Δεν υπάρχουν πλέον πόλεις ή ασφαλείς ζώνες, σχεδόν κάθε άνθρωπος στη Γη έχει είτε προσκυνήσει τον Άρχοντα του Σκότους είτε έχει μετατραπεί σε δαιμονικό ακόλουθο, και οι ελάχιστοι που αντιστέκονται έχουν υποδουλωθεί. Αυτό είναι το Diablo.
Φυσικά, δεν υπάρχει τίποτα ευχάριστο σε ένα Diablo παιχνίδι, αλλά το οπτικά φωτεινό Diablo 3 σημείωσε μια κακή στιγμή για τη σειρά. Το Diablo 4 άλλαξε την κατάσταση προς το καλύτερο, προσφέροντας μια αναπαράσταση της Sanctuary που είναι πολύ πιο πιστή στο πνεύμα του αρχικού παιχνιδιού. Ωστόσο, οι πρωτεύουσες όπως το Kyovashad είναι εντελώς προστατευμένες από τους κινδύνους έξω από τα τείχη τους. Οι δρόμοι τους είναι γεμάτοι ζωή, γεμάτοι από παίκτες και προμηθευτές, και θα μπορούσε κανείς σχεδόν να σκεφτεί ότι η ανθρωπότητα ευημερεί μέσα σε αυτές τις ασφαλείς περιοχές. Όλα είναι αρκετά φρικτά έξω, αλλά εντός των ορίων της πόλης, θα μπορούσατε να συγχωρεθείτε για το ότι νομίζετε πως το καλό έχει μια ευκαιρία να αγωνιστεί ενάντια στο κακό. Το Diablo 5 καθιστά σαφές ότι αυτό δεν ισχύει, δίνοντας τη νίκη στη σκοτεινή πλευρά πριν καν ξεκινήσει η ιστορία.
Οι εικόνες που έχουμε δει και ακούσει μέχρι στιγμής για το Diablo 5 δεν αποκαλύπτουν πολλά σχετικά με το gameplay ή τις κύριες αφηγηματικές εξελίξεις. Θεματικά, πάντως, φαίνεται ότι η Blizzard γνωρίζει τι θέλουμε όλοι: έναν τυραννισμένο πρωταγωνιστή που αγωνίζεται στη μέση της απελπισίας, της φωτιάς, του αίματος, των σπασμένων οστών, γιων και θυγατέρων που έχουν μετατραπεί σε οργισμένα απολιθώματα, σκοτάδι, φόβο και μια επιστροφή στις ρίζες του τρόμου.
Πώς θα αποτυπωθεί αυτό σε μια επόμενης γενιάς έκδοση της Blizzard, υποθέτοντας ότι το 2029 είναι επόμενης γενιάς, παραμένει να το δούμε. Ωστόσο, ελπίζω να μην είναι απλώς μια πιο αιματηρή, πιο άσχημη και πιο φρικιαστική ARPG. Μη με παρεξηγείτε, το θέλω και αυτό, αλλά υπάρχει περισσότερη ουσία στον καλό τρόμο από αυτό. Στο Diablo 1, υπάρχει μια βαριά αίσθηση νοσταλγίας στο Tristram, υπονοούμενη από τα χλοερά πεδία, τα φώτα που ακόμη ρέουν από τα εγκαταλελειμμένα σπίτια, και εκείνες τις διαχρονικά στοιχειωμένες κιθάρες που φαίνεται να φωνάζουν, ‘Τα πράγματα ήταν αρκετά καλά εδώ κάποτε, αλλά όχι πια.’ Αυτό προσθέτει ένα βάρος πραγματικής ανθρώπινης θλίψης και συναισθηματικής βάθους που δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο από τις παραδοσιακές απεικονίσεις της Κόλασης. Όλοι γνωρίζουμε από ταινίες όπως το Hereditary και το Bring Her Back ότι η θλίψη ενισχύει τον τρόμο.
Αν η Blizzard εννοεί όταν λέει ότι “διπλασιάζει στο σκοτάδι”, το Diablo 5 διαμορφώνεται για να είναι μια άσκηση στο doommaxxing. Αυτός ο όρος θα μπορούσε να έχει προκύψει από το αρχικό Diablo του 1996 αντί από την κουλτούρα του διαδικτύου του 2020. Και στην επέτειο των 30 χρόνων του Diablo, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να τιμήσουμε τις ρίζες της σειράς από το να επιστρέψουμε ευθεία σε αυτές, να σκάψουμε ακόμα βαθύτερα στο σάπιο έδαφος και να φέρουμε τους παίκτες πιο κοντά στην Κόλαση από ποτέ. Το Diablo 5 θα μπορούσε να είναι το πιο σκοτεινό ARPG από το αρχικό παιχνίδι, και αυτό είναι μουσική για τα μικρά δαιμονικά αυτιά μου.