Το Hellraiser: Revival του Clive Barker είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται αυτή η τρομακτική περίοδος. Είναι ιδιαίτερα αιματηρό, με την οσμή του αίματος και του λάτεξ σχεδόν να είναι απτή, καθώς καθοδηγώ τον πρωταγωνιστή Aiden Lynch μέσα από την κρυψώνα μιας kinky πανσεξουαλικής θρησκευτικής αίρεσης, σε έναν παλμικό BDSM χώρο, προτού αποφύγω τον Chatterer στους θαλάμους βασανιστηρίων του Labyrinth. Γεμάτο αναφορές σε εμβληματικά παιχνίδια τρόμου και ασυνήθιστα παιχνίδια Xbox 360 όπως το Condemned, πιστεύω ότι η βαθμολογία μας για το Hellraiser Revival είναι δίκαιη: Μπορεί να μην είναι η πιο φρέσκια σφαγή στην αγορά, αλλά σίγουρα είναι απόλαυση για τους φαν του είδους (και για τους παραφύλακες γενικά, εάν είστε sadists). Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να συμφωνήσω με την προοπτική πρώτου προσώπου.
Καταλαβαίνω τι προσπαθεί να πετύχει η εταιρεία Saber Interactive. Όπως και το Silent Hill Townfall, το νέο παιχνίδι αντλεί έμπνευση από τους τρόμους του Resident Evil 7 για να δημιουργήσει ένα καταπιεστικό, εμβληματικό περιβάλλον που σε εμπλέκει, εσένα, τον Παίκτη, ως τον κύριο χαρακτήρα. Ωστόσο, δεν το πετυχαίνει. Πιστεύω ότι το Hellraiser Revival θα ήταν καλύτερο ως παιχνίδι δράσης τρίτου προσώπου παρά πρώτου, και όλα ξεκινούν με μια απλή ερώτηση.
Ποιος είσαι;
Ένα έξυπνο παιχνίδι τρόμου κατανοεί τη σημασία της προοπτικής. Είναι αυτό που καθιστά τον Ethan Winters του Resident Evil μια τόσο ισχυρή φιγούρα του κάθε ανθρώπου, το πρόσωπό του πάντα κρυμμένο στο gameplay, στις cutscenes και στα προωθητικά υλικά (μέχρι την ενημέρωση τρίτου προσώπου του Resident Evil Village) για να ενισχύσει την έννοια ότι ποιος είναι δεν έχει τόση σημασία όσο το τι σκέφτεται, αισθάνεται και κάνει.
Αυτό επέτρεψε στην Capcom να μας απομακρύνει, για μια στιγμή, από τους εμβληματικούς ήρωές της – Leon, Chris, Claire, Jill – των οποίων η εικόνα είχε γίνει συνώνυμη με τη σειρά παιχνιδιών τρόμου. Ακόμη και με την προοπτική πρώτου προσώπου διαθέσιμη στο Resident Evil Requiem, το να παίζεις ένα παιχνίδι πρώτου προσώπου ως Leon S. Kennedy φαίνεται παράνομο. Θέλω να δω και να παίξω ως αυτός, όχι ως εγώ, γιατί ήδη επενδύω στον χαρακτήρα. Η ιστορία του Ethan δεν είναι λιγότερο σημαντική από αυτήν του Leon, αλλά εξυπηρετεί διαφορετικό σκοπό.
Ενώ οι αοριστίες της ιστορίας του Ethan μας επιτρέπουν να ταυτιστούμε με τον χαρακτήρα του, ο Aiden Lynch του Hellraiser Revival έχει ήδη αρκετά να προσφέρει. Τον βλέπουμε σε cutscenes τρίτου προσώπου από την αρχή, αποκομίζοντας μια εικόνα των προσωπικών του προτιμήσεων και απολαύσεων (για να το πω ευγενικά) πριν μας ρίξει στην δράση από μια προοπτική πρώτου προσώπου. Ήδη, αυτό είναι αποπροσανατολιστικό. Πρέπει να νιώθω σαν ο κάθε άνθρωπος σε αυτήν την περίπτωση, ή ο Aiden είναι ένας πλήρως ανεπτυγμένος χαρακτήρας του οποίου το ταξίδι, η ιστορία και οι προσωπικές προκλήσεις θα εξερευνώ;
Μετά από τέσσερις ώρες, δεν μπορώ να καταλάβω αν ο Aiden είναι ο Leon ή ο Ethan. Και, ξέρεις, πραγματικά μου αρέσει αυτός ο τύπος. Ο Aiden κατάφερε να ανακάμψει από τον εθισμό και τις φυλακίσεις του βρίσκοντας μια νέα εμμονή στη φίλη του, Sunny; ποιος είμαι εγώ για να κρίνω το νέο του «ναρκωτικό»;
Τον σέβομαι για το ότι μπήκε στην κόλαση του BDSM για να σώσει την ψυχή της. Πάντα υποστηρίζω τους «Γαμπρούς» στα βιντεοπαιχνίδια, και ο Aiden δεν αποτελεί εξαίρεση. Αλλά σίγουρα δεν έχει τις ικανότητες μάχης ούτε του Leon ούτε του Ethan – ακόμη και αν ο ένας είναι βετεράνος βιοτρομοκρατίας και ο άλλος είναι κυριολεκτικά φτιαγμένος από μούχλα.
Προοπτική μάχης
Για να είμαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται, η μάχη σώμα με σώμα σε πρώτο πρόσωπο είναι καταστροφική. Πάντα είναι, κατά τη γνώμη μου, εκτός από τον Kyle Crane που σπάει κρανία ζωντανών νεκρών με ηλεκτροφόρα μπαρ στο Dying Light. Πρέπει να υπάρχει μια βαρύτητα σε αυτό για να με κρατήσει συγκεντρωμένο, και χωρίς τρόπο να αποκρούσω επιθέσεις ή να κάνω οτιδήποτε άλλο εκτός από το να απομακρυνθώ, οι μάχες ως Aiden είναι ίσως αναμενόμενα άβολες. Επιπλέον, είναι τελείως γυμνός για ένα καλό κομμάτι της αρχής του παιχνιδιού. Στη θέση του, υποθέτω ότι θα ήμουν αρκετά απασχολημένος από ένα κρύο ρεύμα στους κατώτερους τομείς για να ανησυχώ για την τεχνική μου.
Ωστόσο, δεν θέλω να αφήσω το Hellraiser Revival να περάσει έτσι απλά. Πόσο από αυτό το ελαφρύ, χωρίς βάρος μπλέξιμο θα ήταν πιο θεμελιωμένο αν γινόταν με τυπικούς ελιγμούς μάχης τρίτου προσώπου κατά νου; Πόσο περισσότερο θα έμοιαζε με μια πραγματική ταινία Hellraiser αν μπορούσαμε να δούμε το πρόσωπο του ήρωα κατά τη διάρκεια της πλειονότητας της διαδρομής αντί για τις παλάμες του καλυμμένες με αίμα που κουνάνε μια ματσέτα στον αέρα; Είναι πραγματικά απαραίτητο να ανταλλάσσουμε καλή μάχη για μια προνομιακή θέση για να δούμε αίμα όταν αυτό είναι, πρώτα και κύρια, ένα παιχνίδι δράσης τρόμου;
Μπορώ να καταλάβω ότι η Saber το κατανοεί σε κάποιο βαθμό. Βλέπουμε αρκετά τον Aiden σε cutscenes τρίτου προσώπου όταν οι cenobites είναι σε δράση, ενώ άλλοι (όπως αυτοί στην έδρα της αίρεσης) είναι σε πρώτο – γεγονός που καθιστά την ασυνέπεια ακόμα πιο απογοητευτική. Θα ήθελα να δω το Hellraiser να αφοσιωθεί σε ένα ή το άλλο.
Εναλλακτικά, θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει πλήρως το Dying Light: The Beast, με μια ισχυρή οπτική ταυτότητα του ήρωα που χτίζεται μέσω τρίτου προσώπου ενώ η gameplay πρώτου προσώπου αυξάνει την εμβάθυνση. Αλλά η αλλαγή μεταξύ των δύο προοπτικών φαίνεται τελικά μπερδεμένη στο Hellraiser, με τον σκοπό των cutscenes τρίτου προσώπου να διαβάζεται ως ευκαιρίες για να δείξουν τους cenobites αντί να επεκτείνουν τον χαρακτήρα του Aiden.
Συμπέρασμα
Ίσως έτσι είναι τα παιχνίδια που βασίζονται σε άδειες. Είμαστε εδώ για να δούμε τον Pinhead κ.ά., όχι απαραίτητα τον Aiden και τη Sunny. Αλλά στην προσπάθειά της να ευθυγραμμιστεί με την τελευταία τάση στον τρόμο, το Hellraiser Revival χάνει το πιο σημαντικό μάθημα του Resident Evil: μερικοί ήρωες χρειάζεται να τους δούμε για να τους πιστέψουμε.
Εξερευνήστε μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια τρόμου για να σας κρατήσουν παρέα αυτό το Halloween…