Δεν είχα σκοπό να σκοτώσω την Xanthe στο Blood of Dawnwalker. Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Ως ένας αρχάριος βρικόλακας επιπέδου 11 ή 12, προσπαθώντας να εξερευνήσω τον καθεδρικό ναό Svartrau τη νύχτα, το να πέσω κατευθείαν στις μελανές παλάμες της πιο δύσκολης μάχης του παιχνιδιού φάνταζε αυτοκτονία. Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι ήταν η πιο έξυπνη κίνηση που έχω κάνει μέχρι τώρα στο RPG.
Η εξόντωση των ισχυρών λοχαγών του Knyaz Brencis, γνωστών ως boyars (ή boyaresses, στην περίπτωση της Xanthe), είναι ένα βασικό μέρος του κύκλου δράσης. Συνήθως θα χρειαστεί να τους εκνευρίσετε πρώτα διαταράσσοντας τα καθήκοντά τους στις αντίστοιχες περιοχές του χάρτη. Η Xanthe φαίνεται να είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Παρά την κυριαρχία της στην πιο προκλητική περιοχή του ανοιχτού κόσμου, μπορείτε και πρέπει να την επιτεθείτε νωρίς στην 30ήμερη αποστολή του Coen για να ανατρέψει την αξίωση των vrakhiri στη Vale Sangora και να σώσει την οικογένειά του. Ιδιαίτερα αν θέλετε κι εσείς να ξεκλειδώσετε νωρίς την πιο ισχυρή και καλύτερη ικανότητα του Blood of Dawnwalker: Blood Surge.
Ο Μετανοημένος
Το Blood Surge δεν είναι αστείο – είναι αγαπημένο του συντάκτη παιχνιδιών μας στην κριτική του για το Blood of Dawnwalker, αν δεν σας αρκεί μόνο η δική μου γνώμη. Σαφώς, η τεράστια δύναμη της προσωπικής ικανότητας της Xanthe – η οποία μπορεί να ξεκλειδωθεί μόνο αν την νικήσετε σε μάχη και πιείτε το αίμα της – είναι αυτό που την καθιστά τόσο τρομακτική όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται. Είναι ικανή να εκραγεί έναν αντίπαλο χαμηλότερου επιπέδου με μία μόνο βολή, είναι η δύναμη που ο Coen μπορεί μόνο να ονειρεύεται σε επίπεδο 11 – και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει για να εξουδετερώσει τον Coen σαν ένα σακουλάκι αίματος όταν προκληθεί ως μέρος της πλευρικής αποστολής The Court για να αφαιρέσει τους υπερφυσικούς συμμάχους του βρικόλακα ηγεμόνα Brencis.
Αυτό είναι κάτι που δεν γνωρίζω όταν, κατά τη διάρκεια μιας αποστολής που ονομάζεται A Monk and a Saint, γνωρίζω την Xanthe πέφτοντας από κάποια σκαλωσιά. Είμαι εδώ για να εξερευνήσω τα ψηφιδωτά μέσα στον καθεδρικό ναό Svartrau στην αναζήτηση μιας ισχυρής σπάθας, περιμένοντας μια δόση ντετεκτιβικής δουλειάς από βρικόλακα αντί για μια μάχη με νύχια. Ακόμα και ο ίδιος ο Coen ψιθυρίζει ότι θα ήταν καλύτερα να μείνει σε ψηλό έδαφος, να εξετάσει τα έργα από μακριά και να αποφύγει την boyaress από κάτω. Αυτό ακριβώς σκοπεύω να κάνω, υποθέτοντας ότι μια συνάντηση τόσο νωρίς θα σήμαινε άμεσο θάνατο ή ότι ο Coen θα μου έπαιρνε τον έλεγχο και θα αρνιόταν να μπλέξει στην οπτική της.
Ωστόσο, το Blood of Dawnwalker δεν είναι το είδος του παιχνιδιού που λέει «όχι». Αυτό το ανακαλύπτω μέσα από την αδέξια μου – δεν ήμουν ποτέ ο πιο ευέλικτος gamer, οπότε ενώ στοχεύω τη βρικολακιά ικανότητά μου shadowstep για να τηλεμεταφερθώ πάνω από τη σκαλωσιά του καθεδρικού ναού, παραφέρω τον στόχο μου κατά μια τρίχα και βλέπω με απογοήτευση τον Coen να πέφτει ακριβώς στον δρόμο της Xanthe.
Μια σύντομη σκηνή παίζεται – η πρώτη φορά που ακούω πραγματικά τη σοφή γριά να μιλά – στην οποία η Xanthe απορρίπτει τον ανίσχυρο, αμελητέο Coen ως μη άξιο του χρόνου της. Δεν έχει άδικο. Έχω ελάχιστη φήμη σε αυτό το σημείο και έχω παραλείψει πολλές πλευρικές αποστολές προκειμένου να βρω τρόπους να αδυνατίσω τον Brecis (βλέπε ξανά: μεγάλη τρομακτική αποστολή με σπάθα). Η σκηνή ρέει σε μάχη και αμέσως μετανιώνω για όλα.
Η Μάχη με την Xanthe
Ωστόσο, υπάρχει ένα πράγμα που είναι υπέρ μου. Η αγαπημένη μου πτυχή της μάχης στο Blood of Dawnwalker, συγκεκριμένα η μηχανική μπλοκαρίσματος κατεύθυνσης, είναι πόσο πολύ μου θυμίζει το Clair Obscur: Expedition 33. Αυτό το παιχνίδι, επίσης, σχετίζεται με το χρόνο, και παρά το γεγονός ότι είναι δύο πολύ διαφορετικά action-RPG, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αν μπορείτε να το μπλοκάρετε, μπορείτε να το νικήσετε.
Αν δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το να είστε υπερβολικά χαμηλού επιπέδου στο Clair Obscur όσο οι αντανακλάσεις σας το επιτρέπουν, το ίδιο ισχύει και για το Dawnwalker. Έχω δει ανθρώπους να νικούν τον Brencis στην προλόγισή του, για το Θεό, όλα από την ικανότητα να μπλοκάρουν κάθε χτύπημα και να αντεπίθετούν ευκαιριακά. Θυμίζω στον εαυτό μου αυτό όταν κάνω παύση και αιωρούμαι πάνω από το κουμπί «φόρτωμα παιχνιδιού». Αν ο Coen μπορεί να νικήσει τον Brencis την ημέρα μηδέν, γιατί να μην μπορώ να νικήσω την Xanthe νωρίς στην αποστολή μου;
Μπλόκαρέ το!
Δεν είναι μια εύκολη μάχη. Η αποτροπή της ομάδας Blood Guard είναι αρκετά απλή, προσφέροντάς μου άφθονες ανανεώσεις υγείας καθώς απολαμβάνω το αίμα τους ανάμεσα στις επιθέσεις με νύχια. Μόλις καθαρίσει το δωμάτιο από τους υπηρέτες, η αθάνατη ιέρεια κατεβαίνει σαν ένας τρομακτικός εφιάλτης και η διασκέδαση ξεκινάει πραγματικά. Η Xanthe είναι η πρώτη λοχαγός που έχω πολεμήσει μέχρι τώρα και δεν ξέρω τι να περιμένω. Εκτός από το να μπλοκάρω επιθέσεις και να κάνω μερικές τυχαίες χτυπήματα εδώ κι εκεί, βασίζομαι κυρίως στις ικανότητές μου ως ξιφομάχος όπως το Artery Strike μετά την αλλαγή από νύχια σε σπαθί και ρίχνοντας βρώμα στο πρόσωπό της με το Dirty Trick. Δεν μπορώ καν να τραφώ από αυτήν με το Voracious Bite, καθώς είναι πολύ ισχυρή και απλά με αγνοεί. Μόλις η υγεία της πέσει αρκετά χαμηλά, γεννά αίμα που την αναθερμαίνει όπως ένα ιατρικό drone, οπότε τρέχω ανάμεσα σε αυτά για να τα καταστρέψω όσο πιο γρήγορα μπορώ.
Χάρη σε μια παράξενη ιδιότητα, η Xanthe φαίνεται να είναι λίγο πιο εύκολη να την πολεμήσω εδώ από ότι αργότερα στην συγκεκριμένη πλευρική αποστολή της (ίσως απλώς χρειάζεται περισσότερη ανάπαυση και χαλάρωση τις επιπλέον μέρες). Σε αυτήν την εκδοχή της μάχης, δεν καταφέρνω ποτέ να δω την Xanthe να χρησιμοποιεί το Blood Surge στον Coen. Έχω μείνει έκπληκτος από το πόσο εύκολη φάνηκε η μάχη, δεδομένου ότι είναι η κυρίαρχος των πιο σκληρών και στοιχειωμένων περιοχών του χάρτη που περιλαμβάνουν τα Tantari Woods. Αλλά πολεμώντας την νωρίς, στην πραγματικότητα την έχω αδυνατίσει και της έχω αφαιρέσει το Blood Surge εντελώς.
Δεν γνωρίζω καν την ύπαρξη της ικανότητας μέχρι να νικήσω τη γυναίκα και να μεταφερθώ στην Κόλαση των βρικολάκων, γνωστή και ως Anachora, για να έχω μια πραγματική συζήτηση. Ομολογώ ότι αυτό που έχει να πει σπάει την καρδιά μου. Δεν περίμενα ότι το Blood of Dawnwalker θα με έκανε να νιώθω τόσο άσχημα για την εξόντωση κάποιου που υποτίθεται ότι είναι κακός, αλλά καθώς πενθεί την απώλεια του παιδιού της (ποιο παιδί; Κανείς δεν μου είπε ότι είχε παιδί!) και μου εμπιστεύεται ότι όλα όσα έκανε ήταν για το καλό της κόρης της, η καρδιά μου μαλακώνει.
Μου παρακαλεί να την αφήσω εδώ στην Anachora για να της επιτρέψω η ψυχή της να διασπαστεί και να ξεκουραστεί επιτέλους μετά από μια τόσο φρικτή ζωή. Η δική μου μορφή ελεημοσύνης της φαίνεται εντελώς αντίθετη όταν την προσκαλώ μέσα στην ψυχή μου να ζήσει με τον Coen για πάντα. Μισεί αυτή την ιδέα. Αλλά μου αρέσει, γιατί μου έχει δώσει μια γηραιά γριά σχολιασμού όταν εξερευνώ κάποιες περιοχές, εκτός από τη δύναμη της έκρηξης του αίματος.
Δεν ξέρω πώς θα είχα νικήσει τους περισσότερους από τους πιο δύσκολους εχθρούς του παιχνιδιού χωρίς το Blood Surge. Αφαιρεί τεράστια κομμάτια από μεγαλύτερους, πιο ανθεκτικούς κακούς, ενώ καταστρέφει οτιδήποτε με μια μόνο μπάρα υγείας, πράγμα που σημαίνει ότι έχω κάνει εξαιρετική χρήση του μέχρι στιγμής στην 22ωρη πορεία μου. Σίγουρα, δεν είναι πλήρης Johnny Silverhand, αλλά εκτιμώ την περιστασιακή παρατήρηση που προσθέτει λίγο χρώμα. Λυπάμαι επίσης λίγο που σκοτώνοντάς την κατά τη διάρκεια της πρώτης συνάντησής μας σημαίνει ότι έχασα τα περισσότερα από την ταραχώδη ιστορία της Xanthe, αλλά το να το κάνω αυτό μου έχει δώσει την ευκαιρία να αγνοήσω μια ολόκληρη γωνιά του χάρτη και να παραμείνω επικεντρωμένος στην αποστολή μου.
Πραγματικά πιστεύω ότι το Blood Surge είναι μια απαραίτητη ικανότητα και πιθανότατα είναι το μόνο πράγμα που θα διασφαλίσει ότι θα μπορέσω να σκοτώσω όλους τους boyars πριν αντιμετωπίσω τον Brencis. Για μένα, αυτό το καθιστά άξιο να κάνω μια μικρή εκδρομή (κυριολεκτικά) στον καθεδρικό ναό Svartrau αν τύχει να είστε εκεί τα μεσάνυχτα. Υπόσχομαι ότι ο θρύλος της Xanthe είναι χειρότερος από το δάγκωμά της.
Ψάχνετε για έρωτα στη Vale Sangora; Ορίστε όλες οι ρομαντικές σχέσεις στο Blood of Dawnwalker, από τον Crake μέχρι την Lacra και ακόμη και την «παλιά» μάγισσα Anca.