Καθώς παίζω το Stranger Than Heaven, παρατηρώ τις θαμπές αντανάκλασεις αστυνομικών μέσα από τα φωτεινά παράθυρα των καταστημάτων υψηλής μόδας. Φωνάζουν “Που στο διάολο πήγε; Δεν θα γλιτώσεις από τον φόνο! Απλώς παράδωσέ το!” καθώς ένας άγνωστος άντρας καλυμμένος με βρωμιά και λάσπη εμφανίζεται σε ένα πίσω σοκάκι, προφανώς σε φυγή. Μια δυνατή κόρνα ακούγεται από μακριά, σηματοδοτώντας την αναχώρηση ενός πλοίου και ο άντρας βηματίζει προς την κατεύθυνση της κόρνας. Αυτή η μυστηριώδης φιγούρα με την ταλαιπωρημένη ξανθιά περούκα και τη μεγάλη ροζ κορδέλα στο κεφάλι του προχωρά αργά στο σοκάκι καθώς η τζαζ μουσική γεμίζει κάθε ρωγμή στους τοίχους από τούβλα.
Πλησιάζει στους ήσυχους και ομιχλώδεις προβλήτες μόνο για να βρει περισσότερους αστυνομικούς να παραμονεύουν. Ο μόνος τρόπος για να επιβιβαστεί στο πλοίο είναι μέσω αυτών, και έτσι αρχίζουν να παλεύουν. Με την θάλασσα πίσω του και πουθενά αλλού να τρέξει, μια φαινομενικά αδύνατη ευκαιρία παρουσιάζεται και ο άντρας το εκμεταλλεύεται, πηδώντας στη θάλασσα για να κυνηγήσει το πλοίο, αφήνοντας την Αμερική πίσω του και ξεκινώντας ξανά. Αυτές είναι οι πρώτες στιγμές με τον πρωταγωνιστή του Stranger Than Heaven, Μακότο Ντάιτο, το τελευταίο έργο της Ryu Ga Gotoku Studio, ένα παιχνίδι που βρίσκει τρόπους να συνδυάζει γνωστές ιδέες για την οικογένεια που αναζητείται με νέες και φιλόδοξες αφηγηματικές δομές.
Αναζητώντας το σπίτι
Το Stranger Than Heaven θέτει το ερώτημα του τι σημαίνει να ανήκεις σε αυτόν τον κόσμο, να έχεις μια αίσθηση του σπιτιού. Ο Ντάιτο είναι από μικτή αμερικανική και ιαπωνική κληρονομιά, αδιάκοπα παλεύοντας με το να μην είναι αρκετός ούτε για τη μία ούτε για την άλλη εθνικότητα ώστε να βρει αποδοχή ανάμεσα στους συνομηλίκους του. Αυτό το νήμα διαπερνά τις πρώτες ώρες της εμπειρίας μου, τελικά συγκλίνει σε μια ισχυρή στιγμή που μοιράζεται μεταξύ του Ντάιτο και ενός συντρόφου, όπου γίνεται δεκτός στο σπίτι του για πρώτη φορά στη ζωή του. Κάθεται εκεί, σκεπτόμενος τα λόγια του με ένα ποτό, ψιθυρίζοντας ήσυχα “καλώς ήρθες στο σπίτι” στον εαυτό του, συνειδητοποιώντας ότι είναι η πρώτη φορά που νιώθει ότι ανήκει.
Αυτή η μελαγχολική στιγμή προβληματισμού βοηθά να απεικονιστεί η ευρύτερη εικόνα των μεγαλύτερων ιδεών του Stranger Than Heaven σχετικά με την αυτογνωσία, παίρνοντας τις έννοιες που συχνά συναντώνται στο Yakuza και που σχετίζονται με την ταυτότητα ως προς τους ρόλους και τις δυναμικές ομάδας και εστιάζει σε έναν ατομικό χαρακτήρα. Εστιάζοντας στη ζωή του Μακότο Ντάιτο μέσα από πολλές διαφορετικές εποχές της ζωής του και το συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο της Ιαπωνίας, αποκτούμε μια ολόκληρη ζωή που ζει.
Το 1915, η Κοκούρα, η πόλη του κάστρου στο νησί Κιούσου, είναι ο πρώτος από πολλούς σταθμούς στην προεπισκόπησή μου. Ενώ αυτή η ενότητα περιλαμβάνει δράση υψηλών στοιχημάτων με τη μορφή μιας επιδρομής σε μια αποθήκη για να απελευθερώσουν έναν απαγ kidnapped με τον οποίο έχει ερωτευθεί, είναι επίσης αντίκτυπη με κωμικές ανακουφίσεις. Ο διεθνής λαθρέμπορος και μέντορας του Μακότο, Ορφέας (Σνούπ Ντογκ), αφιερώνει χρόνο για να διδάξει στον Μακότο πώς να τυλίγει ένα τσιγάρο, το οποίο λειτουργεί ως μια στιγμή ελαφρότητας ενώ δείχνει επίσης πώς να δημιουργήσει ένα αντικείμενο που ενισχύει τόσο την επίθεση όσο και την άμυνα.
Η Κοκούρα σε αυτή την εποχή είναι μια μεγάλη πόλη με ατμόσφαιρα μικρού χωριού. Πολλά καταστήματα καταλαμβάνουν τους χωμάτινους δρόμους που περπατώ. Επισκέπτομαι ένα φαρμακείο για να προμηθευτώ ιατρικά φάρμακα, πίνω κατευθείαν από μια βρύση στο έδαφος για να συνέλθω μετά από μερικά ποτά παραπάνω, και φυσικά, προκαλώ μια ή δύο μάχες.
Μάχη και εξέλιξη
Η μάχη είναι δραστικά διαφορετική από οτιδήποτε έχει κάνει η RGG Studio στο παρελθόν. Οι επιθέσεις είναι χαρτογραφημένες στα κουμπιά των ώμων και τις σκανδάλες, πράγμα που σημαίνει ότι οι αριστερά και δεξιά αναστολείς εκτελούν κάθε αντίστοιχη γροθιά, ενώ οι σκανδάλιες ελέγχουν τις κλωτσιές μου. Είναι ένα σύστημα που χρειάζεται λίγο χρόνο για να το συνηθίσεις, ειδικά καθώς προσπαθώ να ενσωματώσω πιο πολύπλοκες εντολές όπως πιασίματα και αποκρούσεις.
Η μάχη του Stranger Than Heaven μοιάζει περισσότερο με τη ροή ενός παιχνιδιού μάχης παρά με μια παραδοσιακή beat ’em up. Διαπιστώνω ότι γίνομαι καλύτερος με κάθε μάχη, αποκτώντας περισσότερη αυτοπεποίθηση σε κάθε κίνηση. Μπορώ να αισθανθώ τον Μακότο να γίνεται πιο ενημερωμένος μέσω των εποχών επίσης.
“Μόλις αρχίσεις να χρησιμοποιείς το ίδιο όπλο, για παράδειγμα, ο Ντάιτο θα αρχίσει να μαθαίνει πολλές δεξιότητες βασισμένες σε αυτό το όπλο,” λέει ο διευθυντής Μικινόμπου Άμπε. “Έτσι, είναι περισσότερο σαν να μπορείς να προσαρμόσεις τη ζωή του Ντάιτο σύμφωνα με την προτίμησή σου για το ποιο όπλο θέλεις να κυριαρχήσει. Αν θέλεις να χρησιμοποιήσεις ένα μαχαίρι για 50 χρόνια της ζωής του, φυσικά ο Μακότο θα γίνει καλός με το όπλο και αυτό θα του επιτρέψει να εκτελεί περισσότερες κινήσεις και περισσότερους συνδυασμούς.”
Αργότερα, ο Άμπε ανακοινώνει ότι υπάρχει ένας επικίνδυνος σαμουράι κοντά στον ποταμό, προειδοποιώντας να μην τον πολεμήσεις πολύ νωρίς. Έτσι, φυσικά, κατευθύνομαι κατευθείαν προς τον τρελό με την κατανάλωση κατανάλωσης κοντά στον ποταμό.
Μέσα στο φως του φεγγαριού συγκρούουμε το ατσάλι. Μαθαίνω να αποκρούω τις φαινομενικά ατελείωτες αλληλουχίες συνδυασμών του. Συνεχώς αλλάζοντας μεταξύ του αριστερού και του δεξιού μου χεριού για να αποκρούω τις πολυκατευθυντικές επιθέσεις του, ανταλλάσσουμε βαριές γροθιές μέχρι που τελικά τον ζαλίζω. Αυτό μου δίνει την ευκαιρία να του ρίξω μερικά καλά χτυπήματα. Χρησιμοποιώντας και τις δύο σκανδάλες, τον πιάνω και τον ρίχνω στο έδαφος και αρχίζω να τον χτυπώ με όλα όσα έχω μέχρι να ξανασηκωθεί.
Ανταλλάσσουμε χτυπήματα ξανά μέχρι που με ρίχνει πίσω. Με μια κίνηση από πάνω μου, ρολάρωντας στην άκρη για να με αποφύγει, μου λείπει ελάχιστα. Είναι σαν μια χορογραφημένη σκηνή δράσης, αλλά μία που αισθάνεται φυσική και διαισθητική κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Πολλές άλλες παράπλευρες δραστηριότητες που συναντώ έχουν την ίδια αίσθηση στυλ, ο χώρος μεταξύ των αποστολών έχει πάντα μια αίσθηση παραλόγου και κινδύνου.
Η μουσική και η σύνδεση
Πηδώντας 14 χρόνια μπροστά, το 1929 στην Κούρε, Χιροσίμα, ο Ντάιτο είναι μεγαλύτερος, λίγο πιο καθιερωμένος και αναπτυσσόμενος στην αυτοπεποίθηση. Καθώς πλησιάζω δίπλα σε ένα τραμ περπατώντας στην Κούρε, ο Ντάιτο πηδά επάνω και πιάνει την πλευρά, κρεμόμενος από αυτήν καθώς με μεταφέρει κατά μήκος του δρόμου. Παρόλο που είναι η πρώτη μου φορά στην Κούρε, είναι σαφές ότι ο Ντάιτο έχει περάσει αρκετές φορές. Ο τρόπος που εισέρχεται στα καταστήματα, συμμετέχει σε υπόγειες λέσχες μάχης και μπαίνει στο σπίτι του παρουσιάζει μια πιο ώριμη εκδοχή του άντρα που γνώριζα σχεδόν δεκαπέντε χρόνια πριν.
Υπάρχει μια ζωντάνια στην Κούρε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Άνθρωποι που τρώνε στους δρόμους, ηλικιωμένοι που παίζουν Μένκο κατά μήκος του ποταμού, και νεαροί που ψάχνουν για καβγά. Περνάω το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου σε μια υπόγεια λέσχη μάχης, νικώντας μια εναλλασσόμενη σειρά δύσκολων εχθρών για λίγα ψιλά και δικαιώματα καυχησιολογίας καθώς κατακτώ προκλήσεις υπό ειδικές συνθήκες (“χωρίς όπλα”, για παράδειγμα).
Προχωρώντας στο 1943 στη Μινάμι, Όσακα, τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Ο χαμηλός βόμβος και η φωτεινή λάμψη των νέον επιγραφών διαχέουν χρώμα στους δρόμους. Μπαίνω στο πρώτο κτίριο που βλέπω, ένα μικρό θέατρο που επιθυμεί να κάνει μια παράσταση. Σε αυτό το σημείο μαθαίνω για τη συμμετοχή του Μακότο στην επιχειρηματική ζωή και πόσο βαθιά είναι αυτά τα συστήματα.
Όλα στο Stranger Than Heaven τροφοδοτούν ένα σύστημα που επιτρέπει στον Μακότο να συλλέγει μουσική έμπνευση. Χρωματιστές φυσαλίδες γεμίζουν την οθόνη κατά τη διάρκεια της μάχης, όταν ο Ντάιτο ακούει μια μικρή μελωδία από το ραδιόφωνο κοντά ή τον ήχο ζαριών να ανακινούνται σε ένα ποτήρι πριν ριχτούν. Ο κόσμος είναι γεμάτος από μικρά αντικείμενα για τον Μακότο να συλλέξει. Εστιάζοντας σε μία από αυτές τις φυσαλίδες και πατώντας ένα κουμπί μπορείς να επικεντρωθείς και να αποκτήσεις την έμπνευση για μελλοντική χρήση.
Αφού συλλέξω μερικές διαφορετικές εμπνεύσεις από τα τοπικά ραδιόφωνα, κατευθύνομαι εκεί όπου όλα αυτά συγκλίνουν, τη βάση της επιχείρησής μου – σημειωμένη με ένα εικονίδιο σπιτιού στον χάρτη – ανεβαίνοντας τους ορόφους προς το πιάνο. Εδώ μιλάω με τον πιανίστα Τακάσι για να αρχίσω να συνθέτω μουσική. Κάθε κομμάτι έχει διαφορετικές διαθέσεις που μπορούν να προσαρμοστούν και να αλλάξουν ώστε να τροποποιηθεί ο ήχος του. Παίρνοντας μια συνοδεία πιάνου που έχει χαρακτηριστεί ως χαλαρωτική και την αντικαθιστώ με έναν πιο έντονο ήχο αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν σε αυτό όταν παίζεται ζωντανά.
Η μουσική παίζει έναν τεράστιο ρόλο στο Stranger Than Heaven, όχι μόνο ως εργαλείο για τον Μακότο να βγάζει χρήματα, αλλά και ως τρόπος σύνδεσης με τους ανθρώπους. “Ανακαλύπτει τη χαρά ότι η μουσική είναι κάτι που δεν χρειάζεται εξήγηση με μια φυλή ή ένα γλωσσικό φράγμα,” λέει ο Άμπε. “Και αυτό ήταν κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για τον Μακότο να προοδεύσει, να έχει κίνητρο στη ζωή του, καθώς και κάτι που μπορούσε να συνδεθεί με τους ανθρώπους.”
Υπάρχει ακόμα τόσα πολλά να ανακαλύψω στο Stranger Than Heaven, αλλά μετά από αυτή τη σχετικά μικρή γεύση του παιχνιδιού, ανυπομονώ να δω τι περιμένει τον Μακότο Ντάιτο μέσα από την υπόλοιπη ζωή του.
Αναρωτιέστε ποιες θεϊκές εμπειρίες παιχνιδιού θα σας κρατήσουν μέχρι να κυκλοφορήσει το Stranger Than Heaven; Μην ψάξετε αλλού από τις καλύτερες κατατάξεις Yakuza ή τις καλύτερες ARPGs για προτάσεις για το επόμενο παιχνίδι που θα παίξετε!