Οποιαδήποτε εργασία αξίζει να γίνει στο Watch Dogs 2 συνοδεύεται από μουσική. Έτσι, η καλύτερη μηχανική του sequel της Ubisoft είναι τα ακουστικά του Marcus Holloway. Εξοπλισμένα ανά πάσα στιγμή, προσφέρουν μια εκλεκτική ροή μουσικής, από τον Dizzee Rascal μέχρι τους Anti-Flag, από τους KC & The Sunshine Band μέχρι τους Run The Jewels και άλλα, στα αυτιά σας. Μπορείτε ελεύθερα να συνοδεύσετε οποιαδήποτε αποστολή (η προσπάθεια κλοπής με τη μουσική του Mozart’s Eine Kleine Nachtmusik είναι μια στιγμή που δεν θα ξεχάσουμε εύκολα) ή απλά να περιπλανηθείτε στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο με τα αγαπημένα σας τραγούδια.
Ένα συγκεκριμένο κομμάτι αποτυπώνει τέλεια τη φιλοσοφία του Watch Dogs 2, σχεδόν σαν να έχει διαμορφωθεί γύρω του το παιχνίδι. Ακούγοντας το Get Stupid, βλέπουμε τον Holloway να ιππεύει πάνω σε ένα αυτοκίνητο σαν να είναι skateboard, ελέγχοντας το από μακριά μέσω του τηλεφώνου του. “Get stupid, it’s what we do good,” ραπάρει ο Mac Dre. “Ghost ride the whip while we dancin’ on the hood.” Οι εικονικοί Καλιφορνέζοι κοιτούν με απορία, και εμείς γελάμε ασταμάτητα. Ακόμη και ο Dre φαίνεται να εκτιμά τις προσπάθειές μας, τραγουδώντας με έγκριση: “Boy, we go dumb, dude”. Πιστώνονται στην Ubisoft τότε, για μια τονική στροφή τέτοιων διαστάσεων που έσωσε την σειρά. Το Watch Dogs έγινε «χαζό». Και λειτούργησε.
Φωτεινά φώτα παιχνιδιού
Μετά την κυκλοφορία του Watch Dogs το 2014, κάτι έπρεπε να γίνει. Υπέστη ζημία λόγω μιας τώρα διάσημης αποκάλυψης στην E3 του 2012 που, στην παραμονή μιας νέας γενιάς κονσολών, έκανε υποσχέσεις που ξεπερνούσαν τις πραγματικές γραφικές δυνατότητες. Η ‘υποβάθμιση’, όπως ονομάστηκε, ήταν προφανής σε οποιονδήποτε έπαιξε το τελικό παιχνίδι. Αλλά πέρα από αυτό, το Watch Dogs δεν κέρδισε την αγάπη των παικτών. Η τοποθεσία του Σικάγου σχεδιάστηκε να είναι στενή και σκοτεινή, μια αναπαράσταση μιας πόλης γεμάτης κάμερες επιτήρησης, που έκανε τους πολίτες της παράφορα καχύποπτους υπό το βλέμμα του Big Tech. Και ο κύριος χαρακτήρας, Aiden Pearce, είχε όλη τη γοητεία ενός υγρού χαρτονιού.
Η ηλιόλουστη Σαν Φρανσίσκο είναι μια αναζωογονητική ανάσα σε σύγκριση. Είναι μια έκρηξη χρωμάτων και ήχων, όπου τα γραφεία από γυαλί βρίσκονται δίπλα από παστέλ βικτοριανές οικίες, και η παραφυσική πλούτο πασχίζει να περάσει δίπλα από την καταστροφική φτώχεια. Καλλιτέχνες και επιχειρηματίες περιφέρονται στους δρόμους, κάθε ένας πεπεισμένος ότι είναι λίγο πιο κοντά στον άλλο. Είναι ένας τόπος που, στην τέχνη όσο και στη ζωή, αποτυπώνει πιο ακριβώς τη βιομηχανία τεχνολογίας, μια σφαίρα που είναι απείρως πιο γελοία από ό,τι τρομακτική.
Ο Holloway, επίσης, αποτελεί μια φρέσκια προσέγγιση σε ένα καλά γνωστό θέμα: είναι ένας νέος, μαύρος, ταλαντούχος χάκερ που έχει την αυτογνωσία να αναγνωρίσει την καταπίεσή του ως μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου προβλήματος. Είναι επίσης αρκετά συμπαθής ώστε να κάνει μερικούς φίλους που θα τον βοηθήσουν να κάνει κάτι γι’ αυτό. Η άποψή σας μπορεί να διαφέρει σχετικά με την κύρια ομάδα, που συχνά εκφράζονται μέσω γελοίων LED emoji μάσκας και παρωχημένων φράσεων (το 2010 σας καλεί, Ubisoft, και θέλει το meme ‘Y U NO’ πίσω). Αλλά η ζωντάνια τους ήταν μια ευπρόσδεκτη ανακούφιση μετά από το Watch Dogs: αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο έτοιμοι να το αποδεχτούν, αλλά έχουν και μια αίσθηση του χιούμορ γι’ αυτό.
Αυτό διευκολύνει να αποδεχτεί κανείς πολλές από τις αδυναμίες του παιχνιδιού ως μέρος της πρόωρης προσωπικότητάς του. Υπάρχουν, φυσικά, ακριβώς μηδέν πραγματικότητες στις οποίες οι Σαν Φρανσισκέζοι κυκλοφορούν με μίνι σκούτερ, ακούγοντας μια playlist που φαίνεται να έχει συνταχθεί από κάποιον που ψάχνει στο Google ‘τραγούδια για την περιοχή του κόλπου’. Ωστόσο, είναι μια βελτίωση σε σύγκριση με τη μουσική του πρώτου μέρους, την οποία το Edge είχε περιγράψει κάποτε ως “τραγούδια από καλλιτέχνες του Σικάγου, που κάποτε έζησαν στο Σικάγο, που έχουν Σικάγο στον τίτλο ή είναι από τη μπάντα Chicago”. Και ως μέρος μιας φαντασίας στην οποία μπορείτε να αδειάσετε τραπεζικούς λογαριασμούς με το πάτημα ενός κουμπιού, και πέντε παιδιά μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ενοικιάσουν έναν χώρο χάκερ στο κέντρο του Σαν Φρανσίσκο; Κάπως έτσι φαίνεται να είναι συνεπές με την εκρηκτική διάθεση να περπατάτε γύρω από την περιοχή σας, επιμένοντας στους φώκιες στο Pier 39 ότι “στην περιοχή του κόλπου χορεύουμε λίγο διαφορετικά”.
Ευτυχώς, η περιήγηση είναι κάτι που έχει εκτιμηθεί στο Watch Dogs 2. Αυτή είναι μια εταιρεία που είναι γνωστή για την επένδυση τεράστιων πόρων (αν και πολύ λίγων ανθρώπινων, αν οι πρόσφατες ιστορίες κακοποίησης που προέρχονται από το στούντιο είναι οτιδήποτε να περάσουν) στις αναπαραστάσεις διάσημων τοποθεσιών, και όμως χρειάστηκε να φτάσουμε στο Watch Dogs 2 για να αναγνωρίσει ανοιχτά το ποσοστό των παικτών που απολαμβάνουν αυτά τα παιχνίδια κυρίως ως δικαιολογία για να συμμετάσχουν σε εικονικό τουρισμό. Η εφαρμογή ScoutX στο τηλέφωνο του Holloway επισημαίνει αρκετά από τα πιο γνωστά – και ακόμη και λιγότερο γνωστά – σημεία του Φρίσκο για να τα κυνηγήσετε και να τα φωτογραφίσετε, επεκτείνοντας έτσι την online παρουσία του DedSec.
Ακόμη και το SongSneak, η αντίστοιχη εφαρμογή του Watch Dogs 2, σας ενθαρρύνει να συμμετάσχετε στην αναζήτηση νέων τραγουδιών. Αν βρίσκεστε σε απόσταση 25 μέτρων από ένα τραγούδι που παίζει σε ένα ηχοσύστημα μπαρ, που ακούγεται από μια boombox ή ένα ραδιόφωνο αυτοκινήτου, μπορείτε να πατήσετε ένα κουμπί για να το προσθέσετε στις λίστες αναπαραγωγής σας. Η Ubisoft έχει καταλάβει κάτι θεμελιώδες με αυτή την υλοποίηση, παίρνοντας μια συνειδητοποίηση που είχε η Rockstar, κατασκευαστής του GTA, εδώ και πολύ καιρό και προχωρώντας λίγο παραπέρα: το γεγονός ότι η αγάπη μας για τη μουσική έχει συχνά να κάνει με το πλαίσιο στο οποίο την ακούμε πρώτα, πώς είναι διασυνδεδεμένη με τον ιστό των πόλεων και των πολιτισμών και συνδέεται τόσο ισχυρά με τη μνήμη. Δεν είναι μια ανταμοιβή που δίδεται τυχαία αφού ολοκληρώσετε μια δουλειά ή αποκτήσετε μια νέα εργασία. Την ακούτε κάπου, την αναγνωρίζετε και την παίρνετε μαζί σας.
Ωστόσο, το όλο πράγμα είναι κυρίως μια ευχάριστη κα caricature; αν και δεν είναι τέλειο, οι αδυναμίες του τείνουν να λειτουργούν υπέρ του. Η AI των NPC της Ubisoft στο Watch Dogs 2 αφήνει πολλά να επιθυμεί, με τα φιλόδοξα αλληλένδετα συστήματά της συχνά να συγκρούονται άβολα. Αλλά όταν αυτά συμβαίνουν με γελοίους τρόπους, φαίνεται μόνο κατάλληλο για αυτή την υπερβολική όραση του Σαν Φρανσίσκο, όπου τα μωρά εμπλουτισμένα με AirPods καλούν την αστυνομία το ένα στο άλλο για μια διαμάχη σχετικά με τον αφρό του latte, και μια selfie μπροστά από μια πρόταση γάμου προκαλεί μια αλυσίδα γεγονότων που καταλήγει σε μια μάχη μεταξύ των δύο εραστών. Λίγα παιχνίδια από τότε έχουν παρουσιάσει έναν κόσμο που φαίνεται τόσο συστημικός, πιθανότατα επειδή είναι τόσο φωνητικό γι’ αυτό. Ως αποτέλεσμα, οτιδήποτε κάνετε έχει ορατό αντίκτυπο, μια αίσθηση που σίγουρα είναι στην κορυφή της λίστας επιθυμιών κάθε νέου επαναστάτη.
Στην πραγματικότητα, η ικανότητα του DedSec να προσελκύει άλλους (εκπροσωπούμενη από την ιδέα των ‘ακολούθων’ ως ένα νόμισμα εντός του παιχνιδιού που αποκτάται μέσω της ολοκλήρωσης αποστολών και της ανάρτησης φωτογραφιών στους φανταστικούς λογαριασμούς κοινωνικών μέσων σας) παίζει έναν βασικό μηχανικό και αφηγηματικό ρόλο στην τοποθέτησή του ως μια οργάνωση από τον λαό και για τον λαό.
Και αυτό είναι που – όχι τα ‘γρήγορα hacks’ με το πάτημα ενός κουμπιού, ούτε η υπόδειξη ότι το να χτυπήσει κανείς κάποιον στο κεφάλι με μια μπαλάκι μπιλιάρδου σε ένα ελατήριο είναι μια μη θανατηφόρα επιδίωξη – είναι η πραγματική φαντασία που παίζεται εδώ: ότι μπορείτε να επιτεθείτε στον άνθρωπο, αν έχετε μόνο έναν φορητό υπολογιστή και αρκετή ενέργεια. Και ότι μπορεί να είναι διασκεδαστικό.
Συνδεδεμένοι
Μια από τις πρώτες, πιο ασήμαντες και πιο αξέχαστες αποστολές σας έχει να κλέψετε αυτό που είναι ουσιαστικά το KITT από το Knight Rider γιατί ο Holloway πιστεύει ότι η ταινία ‘Cyberdriver’ κάνει τον πολιτισμό των χάκερ να φαίνεται παιδικός. Στην αντίκρισή του, η απάντησή του είναι να οδηγήσει το αυτοκίνητο από μακριά μέσω μιας πύλης γεμάτης πυροτεχνήματα στην πόλη ενώ παίζει το Turbo Lover των Judas Priest στα ηχεία, πριν το καταστρέψει περνώντας μέσα από μια διαφημιστική πινακίδα. Quod erat demonstrandum, φίλε.
Αλλά έχουμε την ευχαρίστηση να παρακολουθήσουμε τον Holloway και την παρέα του να ωριμάζουν σταδιακά. Και το εννοούμε σταδιακά – η αποδόμηση ενός φαρμακοποιού τύπου Martin Shkreli είναι άλλη μια στιγμή γέλιου που τοποθετείται στο κέντρο της καμπάνιας. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, βλέπουμε το DedSec να κινητοποιείται πιο αποτελεσματικά, ανακαλύπτοντας τη διαφθορά μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας, των πολιτικών και μιας τεχνολογικής εταιρείας που μονοπωλεί και οπλοποιεί τα δεδομένα του κόσμου. Μια τελική αποστολή στην οποία αλλάζετε ρόλους με κάθε μέλος της βασικής ομάδας υπογραμμίζει την ιδέα ότι η συλλογική προσπάθεια είναι το κλειδί για να σταθείτε απέναντι στα πιο αδιαπέραστα ιδρύματα.
Είναι μια έννοια που η συνέχεια της σειράς, Watch Dogs: Legion, προσπαθεί να τρέξει με, αλλά αποτυγχάνει να επικοινωνήσει. Προσπαθώντας να δείξει ότι η επανάσταση είναι μια συνεργατική υπόθεση, η τεχνολογία της ‘παίξε ως οποιοσδήποτε’ καταλήγει να στερεί από τους κατοίκους του Λονδίνου οποιαδήποτε αίσθηση ατομικότητας πέρα από τυχαία παραγόμενες περιγραφές χαρακτήρων. Και αυτό είναι που, παρά τις περιστασιακές του αδέξιες στιγμές, το Watch Dogs 2 είχε καταλάβει τόσο σωστά το 2016, ακριβώς τη στιγμή που ένας μεγαλομανής διάσημος ανέβαινε στη θέση του προεδρικού αξιώματος των ΗΠΑ: οι αγώνες εξουσίας είναι διαγωνισμός προσωπικότητας, και με την έλευση του Διαδικτύου, γίνονται ακόμη πιο έντονοι.
Αναζητάμε ηγέτες που εκπροσωπούν εξωτερικά τις αξίες μας, ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να σχετιστούμε και να πιστέψουμε. Στο Legion, κάθε δυνατή λεπτομέρεια σε κάθε playable χαρακτήρα πρέπει να ισιωθεί για να ταιριάξει στο ίδιο ασαφές πρότυπο. Είναι δύσκολο να επενδύσετε στις τύχες ανθρώπων που δεν φαίνονται πραγματικοί – επιπλέον, οποιαδήποτε προσπάθεια να διατηρηθεί κάποιο από το καλόκαρδο χιούμορ του Watch Dogs 2 χτυπά άδεια χωρίς κανέναν αξιόπιστο να το συνδέσει. Και όταν τα πυροβόλα σας είναι θανατηφόρα, αισθάνεται πολύ λιγότερο σαν κακοήθεια και περισσότερο σαν φόνος.
Αντίθετα, ο Holloway – μαζί με τα περισσότερα άλλα πράγματα στο Watch Dogs 2 – φαίνεται αυθεντικός. Η Ubisoft σίγουρα ένιωσε ότι δεν είχε να χάσει τίποτα εγκαταλείποντας την ασφυκτική σοβαρότητα του πρώτου Watch Dogs και αντίθετα κατευθύνθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση για να αγκαλιάσει την πραγματική φαντασία των χάκερ. Φαίνεται σαν μια δημιουργική ομάδα να απολαμβάνει τον ήλιο από τη στέγη του αυτοκινήτου, κάνοντας αυτό που θέλει, όπως λέει ο Mac Dre, ανακαλύπτοντας θεμελιώδεις αλήθειες για το γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι ονειρεύονται πραγματικά να έχουν κάποια έλεγχο πάνω στον κόσμο στον οποίο ζουν. Μπορεί να είναι ένα έργο φαντασίας, αλλά υπάρχει πολλή αλήθεια στον τρόπο που απεικονίζει μια πιθανή οπτική γωνία μιας επανάστασης – με έμφαση στην ειλικρίνεια, τη σύνδεση και ακόμη και λίγο διασκέδαση. Μερικές φορές πρέπει να γίνετε χαζοί για να σας πάρουν στα σοβαρά.
Αυτό το άρθρο για το Watch Dogs 2 δημοσιεύθηκε πρώτα στο τεύχος 354 του Edge Magazine. Για να λάβετε περισσότερα τέτοια άρθρα απευθείας στην πόρτα σας (ή στη ψηφιακή συσκευή σας), σκεφτείτε να εγγραφείτε στο Edge.